1. ดวงแก้วคุณยาย Article 2. กรุแก้วกายสิทธิ์คุณยายชุดสุดท้าย Article 3. ดวงแก้วคุณยายชุดสุดท้าย Article 4. ดวงแก้วทำวิชชา Article 5. ดีใจที่ได้แก้ว Article 6. ไม่ใช่ของขลัง แต่เป็นของศักดิ์สิทธิ์ Article 7. แก้วจากฟ้า ลอยมาหาผู้มีบุญ Article 8. ดวงแก้วเป็นของรักของหวง Article 9. ดวงแก้วคุณยาย จิ๋วแต่แจ๋ว Article 10. ดวงแก้วคุณยาย แก้วสารพัดนึก Article 11. ดวงแก้วคุณยาย มาเพื่อสร้างอาคาร ๑๐๐ ปี Article โอวาท หลวงพ่อธัมมชโย (คุณครูไม่ใหญ่) ที่มา
อานิสงส์ให้ข้าวสุนัขกิน (พระติสสะเถระผู้อยู่ในวิหารปูวบรรพต) สังขารร่างกายต้องอาบนํ้าชำระให้สะอาดผ่องใสทุกวัน ฉันใด จิตใจของเราที่ต้องเผชิญกับอารมณ์ภายนอกและกิเลสที่อยู่ในจิตใจ ทำให้ใจเศร้าหมอง ไม่ผ่องใส ย่อมต้องอาศัยบุญกุศลเป็นเครื่องชำระใจให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใสทุกวันฉันนั้น บุญจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่เราต้องแสวงหาและหมั่นสั่งสมทุกๆ วัน โดยเฉพาะบุญที่เกิดจากการเจริญสมาธิภาวนา ฝึกใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เป็นสิ่งที่สำคัญกับชีวิตมาก เพราะจะเป็นบุญที่ทำให้เราเข้าถึงความบริสุทธิ์ และความสุขที่แท้จริงได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน มนาปทายีสูตร อังคุตตรนิกาย ว่า “มนาปทายี ลภเต มนาปํ ผู้มีปกติให้ของที่ชอบใจ ย่อมได้ของที่ชอบใจ” การให้ เป็นการเริ่มต้นของการพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดียิ่งๆ ขึ้น จากความยากจนเป็นความรํ่ารวย จากคนตระหนี่ให้เป็นทานบดี จากปุถุชนให้เป็นอริยชน จากคนที่ไม่เป็นที่รักของใคร ให้เป็นที่รักของคนทั้งหลาย โดยเฉพาะผู้ให้ของที่ถูกใจ ย่อมเป็นที่ชอบใจของผู้รับ ดังเช่นพระติสสะเถระผู้อยู่ในวิหารปูวบรรพต เรื่องมีอยู่ว่า * ในสมัยพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า กัสสปะ ทรงอุบัติขึ้นในโลก ชาวบ้านชนบทคนหนึ่ง มีอาชีพค้าขายผงมโนศิลา คือผงกำมะถันสีแดงตามหมู่บ้านต่างๆ วันหนึ่งพ่อค้าได้ออกไปขายผงมโนศิลาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งแต่เช้า ขณะที่กำลังเดินขายของด้วยความหิวเพราะยังไม่ได้กินอาหารเช้า ขณะนั้นเองหญิงสาวคนหนึ่งเรียกเขาเข้าไปเพื่อจะซื้อของ พ่อค้าจึงถือโอกาสขอข้าวกับหญิงสาวนั้น นางได้เตรียมข้าวสาลีกับแกงเนื้อและน้ำมันเนยหอมให้เขา ในขณะเดียวกันสุนัขหิวโซตัวหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพ่อค้า ด้วยความกรุณา เขาได้แบ่งข้าวก้อนใหญ่คลุกแกงและน้ำมันให้กับสุนัขนั้น …
อานิสงส์รักษาอุโบสถศีลครึ่งวัน (พระโพธิสัตว์รักษาอุโบสถศีลครึ่งวันไปเกิดเป็นพระเจ้าอุทัยกุมาร) ในชีวิตประจำวันเราต้องเหน็ดเหนื่อยกับภารกิจการงาน การศึกษาเล่าเรียน เรื่องครอบครัวและเรื่องต่างๆ อีกจิปาถะ ซึ่งเป็นของธรรมดาสำหรับชีวิตของผู้ครองเรือนที่ยังต้องทำอย่างนี้ โอกาสที่จะบำเพ็ญเพียรเพื่อมุ่งทำความบริสุทธิ์บริบูรณ์ให้บังเกิดขึ้นนั้น เป็นสิ่งที่หาเวลาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเราต้องรู้จักบริหารเวลา จัดสรรเวลาเพื่อการปฏิบัติธรรม เพราะช่วงเวลาแห่งการทำใจหยุดใจนิ่งนี้ เป็นช่วงเวลาที่ทรงคุณค่าและก่อให้เกิดบุญกุศลอย่างมหาศาล ซึ่งถือได้ว่า เราเป็นผู้ฉลาดและไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต บุญบารมีของเราก็จะเพิ่มพูนมากขึ้นไปเรื่อยๆ จนเต็มเปี่ยมบริบูรณ์ได้ในที่สุด มีวาระพระบาลีที่ปรากฏอยู่ใน คังคมาลชาดก ความว่า “อปฺปาปิ กามา น อลํ พหูหิปิ น ตปฺปติ อโห พาลานลปนา ปฏิวชฺเชถ ชคฺคโต กามแม้น้อย ก็ไม่พอแก่มหาชน มหาชนย่อมไม่อิ่มในกามแม้มาก น่าสลดใจที่พวกคนพาลพากันบ่นว่า รูป เสียงเหล่านี้ จงมีแก่เรา กุลบุตรผู้ประกอบด้วยความเพียร พึงเว้นให้ขาดเถิด” เบญจกามคุณคือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส อันเป็นบ่วงแห่งมารที่คอยเหนี่ยวรั้งสรรพสัตว์ให้ตกอยู่ในอำนาจ ทำให้ต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏไม่มีที่สิ้นสุด สาเหตุใหญ่นี้ก็เป็นเพราะกิเลสทั้งหลายมีกิเลสกามเป็นต้น …
อานิสงส์รักษาอุโบสถศีล (เทพธิดาภัททิตถิกา และเรื่องราวของสุนันทาเทพธิดา ผู้มีรัศมีสว่างไสวกว่าพระอินทร์) ความสุข ความปลอดภัยและความอบอุ่นใจในชีวิตเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนปรารถนา แต่หลายชีวิตก็ยังไม่ทราบว่า มันอยู่ที่ตรงไหน เข้าถึงได้ด้วยวิธีการใด จึงต่างแสวงหากันรํ่าไป แต่ถ้าหากทุกคนในโลกมีโอกาสได้ประพฤติปฏิบัติธรรม จนกระทั่งกาย วาจา ใจของทุกๆ คนสะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส มีใจตั้งมั่นอยู่ในกลางกาย เต็มเปี่ยมไปด้วยสติและปัญญาบริสุทธิ์ ก็จะรู้ว่า พระรัตนตรัยเป็นศูนย์รวมของความสุขและความปลอดภัยทุกอย่าง จะปลอดภัยทั้งโลกนี้ และโลกหน้า ถ้าได้เข้าถึงพระรัตนตรัย มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งแล้ว เราจะมีความอบอุ่นใจ รู้สึกมั่นใจในชีวิต ไม่หวาดหวั่นแม้ในมรณภัยที่ย่างกรายเข้ามาทุกขณะ การจะให้ได้พบพระรัตนตรัย ต้องเริ่มจากการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นต้นแหล่งแห่งความสุขและความสำเร็จทั้งหลายทั้งปวง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน วิตถตสูตร ว่า “พระจันทร์และพระอาทิตย์ส่องแสงสว่างไสว ย่อมโคจรไปตามวิถีเพียงไร ก็สามารถขจัดความมืดได้เพียงนั้น ล่องลอยอยู่ในนภากาศ ส่องแสงสว่างทั่วทุกทิศ ทรัพย์ทั้งหลาย แก้วมุกดา แก้วมณี แก้วไพฑูรย์ หรือทองมีสีสุกใส พระจันทร์ พระอาทิตย์และทรัพย์นั้นๆ ก็ยังเทียบไม่ได้แม้ส่วนเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งอุโบสถอันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ เปรียบเหมือนรัศมีพระจันทร์ข่มหมู่ดวงดาวทั้งหมด เพราะฉะนั้นแหละ หญิงหรือชายผู้มีศีล …
อานิสงส์รักษาศีลจนตลอดชีวิต (อรหันต์ 5 ขวบ) ความไม่ประมาทเป็นยอดแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย ใครก็ตามที่มีความไม่ประมาทตระหนักแน่นอยู่ในใจ ความคิด คำพูด และการกระทำของผู้นั้นย่อมจะถูกต้องร่องรอยในธรรมของพระอริยเจ้าทั้งหลาย ความไม่ประมาทนี้ได้ชื่อว่า เป็นที่ประชุมรวมแห่งธรรมในพระพุทธศาสนา เหมือนรอยเท้าของสัตว์ทั้งหลายในพื้นชมพูทวีป ย่อมรวมลงในรอยเท้าช้างฉันใด ความไม่ประมาทก็เป็นที่รวมลงแห่งธรรมทั้งหลายฉันนั้น หากเรามีความไม่ประมาทฝังลึกอยู่ในใจแล้ว เราก็จะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า ชีวิตของเราก็จะสมบูรณ์บริบูรณ์ได้อย่างแท้จริง ซึ่งความไม่ประมาทที่แท้จริงนั้น คือการมีสติอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ตลอดเวลา ทำใจหยุดใจนิ่งอยู่กลางพระธรรมกายหรือกลางสภาวธรรมที่ได้เข้าถึง หากทำได้อย่างนี้ เราก็จะได้ชื่อว่าเป็นผู้ไม่ประมาทอย่างแท้จริง * มีธรรมภาษิตที่ปรากฏอยู่ใน ปัญจสมาทานิยเถราปทาน ความว่า “เรารักษาศีลห้าแล้ว ย่อมได้เหตุ ๓ ประการ คือ เราเป็นผู้ที่มีอายุยืนนาน ๑ มีโภคสมบัติมาก ๑ มีปัญญาคมกล้า ๑ เบญจศีลอันเราผู้เป็นคนรับจ้าง มีความเพียรประพฤติแล้ว เราพ้นจากเครื่องผูกทั้งปวงได้ในวันนี้ ด้วยศีลนั้น เรารักษาศีลห้าแล้ว ไม่รู้จักทุคติเลย ตลอดกัปอันนับประมาณมิได้ นี้เป็นผลแห่งการรักษาศีลนั้น” อานิสงส์แห่งการรักษาศีลนั้นมีมากมายมหาศาล มีภาษิตกล่าวไว้ว่า ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้ง และเป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งหลาย …
อานิสงส์รักษาศีลครึ่งวัน (คนรับจ้างของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีรักษาศีลครึ่งวันได้มาเป็นรุกขเทวดาผู้มีฤทธิ์) มนุษย์ทุกคนเกิดมา ต่างก็ปรารถนาความสุขด้วยกันทั้งสิ้น แต่เมื่อยังไม่รู้วิธีเข้าถึงความสุข ไม่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ไหน แม้เขาจะเดินทางไกลไปรอบโลก หรือออกไปนอกโลก ก็หาไม่เจอ แต่สำหรับผู้รู้ทั้งหลายพบว่าความสุขที่แท้จริงนั้น อยู่ในกายยาววา หนาคืบ กว้างศอกนี่เอง และสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจให้หยุดนิ่งอยู่ภายใน การเจริญสมาธิภาวนาเป็นวิธีการเดียวเท่านั้น ที่จะนำไปสู่ความความสุขที่แท้จริง และยังเป็นวิถีทางที่จะนำไปสู่ความบริสุทธิ์หลุดพ้นอีกด้วย เพราะฉะนั้น จึงขอเรียนเชิญทุกท่าน หาโอกาสนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนากันเป็นประจำ การหยุดใจเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง จำเป็นต้องมีวิธีการที่ถูกต้อง โดยวิธีการก็คือต้องทำใจให้นิ่งๆ อยู่ภายใน นิ่งอย่างเดียว หรือถ้าใจเราซัดส่ายไปมา ยังไม่นิ่ง เราก็ต้องกำหนดบริกรรมนิมิตขึ้นมาในใจ เราอาจจะนึกถึงดวงตะวันแก้วเป็นบริกรรมนิมิตก็ได้ นึกอย่างสบายๆ มีความสุข ให้ใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เมื่อหยุดถูกส่วน เราจะเห็นดวงธรรมใสบริสุทธิ์ เป็นดวงธรรมเบื้องต้น ที่เรียกว่าดวงปฐมมรรค หรือดวงธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน หยุดนิ่งต่อไปก็จะเห็นดวงศีลที่ชัด ใส สว่างยิ่งขึ้นอยู่ภายใน ยิ่งเราหยุดนิ่งได้สนิทมาก ดวงศีลในกลางตัวก็จะชัดมากเป็น “ศีลเห็น” คือเห็นเป็นดวง ใสยิ่งกว่าเพชร สว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ใสบริสุทธิ์ ยิ่งใสบริสุทธิ์มากขึ้นเท่าไหร่ ความสุขก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น พอเราหยุดใจเบาๆ …
อานิสงส์แห่งความยึดมั่นในศีล (พระอินทร์กับนางสุชาดา) ความสุข ความสบายใจ เป็นยอดปรารถนาของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ จะดำรงอยู่ในสถานะใดก็ตาม ล้วนแสวงหาความสุขกันทั้งสิ้น ความสุขในโลกที่เจอะเจอกันอยู่นั้น เป็นความสุขที่มีทุกข์เจือปนทั้งสิ้น เป็นสิ่งไม่จีรังยั่งยืนอะไร เป็นแต่เพียงให้เพลิดเพลินไปวันๆ เท่านั้น แต่ผู้เข้าถึงความสุขที่แท้จริง ซึ่งเป็นความสุขที่เที่ยงแท้ถาวร ที่เรียกว่าเอกันตบรมสุขนั้น ในอดีตก็มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอริยเจ้าทั้งหลาย ท่านเข้าถึงกันมามากมายแล้ว พวกเราก็สามารถเข้าถึงได้ ถ้าหากมีความเพียรพยายามในการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งเป็นประจำสมํ่าเสมอ และก็ปฏิบัติตรงตามร่องรอยคำสอนของพระบรมศาสดา มีวาระพระบาลีที่ปรากฏใน ขุททกนิกาย เถรคาถาว่า “อาทิ สีลํ ปติฏฺฐา จ กลฺยาณานญฺจ มาตุกํ ปมุขํ สพฺพธมฺมานํ ตสฺมา สีลํ วิโสธเย ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้งอาศัย เป็นประดุจมารดาผู้ให้กำเนิด คุณงามความดีทั้งหลาย เป็นประมุขแห่งกุศลธรรมทั้งปวง เพราะฉะนั้น นรชนพึงชำระศีลของตนให้บริสุทธิ์เถิด” ผู้มีศีลบริสุทธิ์ แสดงถึงจิตใจที่งดงาม มีความสุข สดชื่นเบิกบาน อาจหาญร่าเริงอยู่เป็นนิตย์ ไม่มีความกังวลหรือความคิดเบียดเบียนผู้อื่น ย่อมเป็นผู้ที่มนุษย์และเทวดาต่างก็ชื่นชม …
อานิสงส์สมาทานศีล ๕ (ลูกเรือ 700 คนสมาทานศีลตอนเรือล่ม ความสุขเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา และจำเป็นอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์ทุกๆคน เพราะหากกายและใจไม่มีความสุขแล้ว ไม่ว่าจะทำภารกิจการงานใด ก็ยากจะประสบความสำเร็จได้ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของเราที่จะแสวงหาความสุขที่แท้จริงให้ตัวเอง ในเมื่อร่างกายยังต้องชำระล้างให้สะอาดทุกวัน จิตใจก็จำเป็นต้องมีการชำระให้สะอาด และบริสุทธิ์ผ่องใสทุกวันเช่นกัน ใจที่ผ่องใสย่อมนำความสุขมาให้ และยังเป็นทางมาแห่งมหากุศล เป็นเครื่องนำพาสัตว์โลกไปสู่สุคติภูมิ และนำทุกชีวิตไปสู่เป้าหมายอันสูงสุดคืออายตนนิพพาน ดังนั้น เราต้องหมั่นเจริญสมาธิภาวนา หมั่นฝึกฝนอบรมใจของเราให้หยุดนิ่ง ให้บริสุทธิ์ผ่องใส เพื่อจะได้เข้าถึงความสุขที่แท้จริง และเข้าถึงเป้าหมายอันสูงสุดของชีวิตกันทุกคน มีวาระพระบาลีใน อิฏฐสูตร ความว่า “ดูก่อนคฤหบดี ธรรม ๕ ประการที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้โดยยากในโลก ๕ ประการเป็นไฉน คือ อายุ วรรณะ สุข ยศ และสวรรค์ ดูก่อนคฤหบดี ธรรม ๕ ประการนี้แล น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้โดยยากในโลก เรามิได้กล่าวว่าจะพึงได้ เพราะเหตุแห่งความอ้อนวอน หรือเพราะเหตุแห่งความปรารถนา ถ้าธรรม …
อานิสงส์ถวายเครื่องอัฏฐบริขาร (พระปิลินทวัจฉเถระ) ทรัพย์สมบัติในโลกนี้เป็นเพียงเสบียงในการสร้างบารมี และมีไว้เพื่อหล่อเลี้ยงสังขารให้ดำรงอยู่ได้ ส่วนอริยทรัพย์เป็นทรัพย์อันประเสริฐที่จะส่งผลให้ได้รูปสมบัติ โภคสมบัติ คุณสมบัติ ตลอดจนสวรรค์สมบัติและนิพพานสมบัติในภพภูมิที่ได้ไปบังเกิด เป็นสิ่งที่นักปราชญ์บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ทรงสรรเสริญและแนะนำให้สั่งสมไว้ เพราะอริยทรัพย์เป็นสหายหรือมิตรแท้ในการเดินทางไกลในสังสารวัฏ จะติดตามตัวเราไปเหมือนเงาตามตัว ซึ่งอริยทรัพย์จะเกิดขึ้นได้ต้องอาศัยการสั่งสมบุญอย่างเดียวเท่านั้น มีวาระพระบาลีที่กล่าวไว้ใน ขุททกนิกาย ชาดกว่า “มหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำที่ไหลมาจากทุกทิศทุกทาง ไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อ พระราชาไม่ทรงอิ่มด้วยราชสมบัติ คนพาลไม่อิ่มด้วยบาป หญิงไม่อิ่มด้วยของ ๓ อย่าง คือ เมถุนธรรม เครื่องประดับ และการคลอดบุตร พราหมณ์ไม่อิ่มด้วยมนต์ ผู้ได้ฌานไม่อิ่มด้วยวิหารสมาบัติ คือการเข้าฌาน พระเสขะไม่อิ่มด้วยการสละออกในการให้ทาน ผู้มักน้อยไม่อิ่มด้วยธุดงค์คุณ ผู้เริ่มทำความเพียรไม่อิ่มด้วยการปรารภความเพียร ผู้แสดงธรรม คือนักเทศน์ไม่อิ่มด้วยการสนทนาธรรม ผู้กล้าหาญไม่อิ่มด้วยบริษัท ผู้มีความศรัทธาไม่อิ่มด้วยการอุปัฏฐากพระสงฆ์ ทายกไม่อิ่มด้วยการบริจาค บัณฑิตไม่อิ่มด้วยการฟังธรรม บริษัท ๔ ไม่อิ่มในการเฝ้าพระพุทธเจ้า” ในโลกนี้มีสิ่งที่ไม่รู้จักอิ่มไม่รู้จักเบื่อมากมาย คือจะเติมเท่าไรก็ไม่เต็ม มีความพร่องอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี ดังที่หลวงพ่อได้ยกมากล่าวไว้ในเบื้องต้น ของบางอย่างแม้ไม่เคยอิ่มแต่ก็ไม่เป็นโทษ และนำแต่ความสุขสวัสดีมาให้ แต่ความไม่อิ่มที่เกิดขึ้นด้วยอำนาจแห่งตัณหาที่เข้ามาครอบงำจิตใจ นับเป็นมหันตภัยอันใหญ่หลวง ยิ่งสนองยิ่งนำพาใจให้ตกต่ำ …
อานิสงส์ถวายดอกอ้อ (นางกินนรีถวายดอกอ้อแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า ชาติสุดท้ายเป็นพระอรหันต์ ปุณณาเถรี) พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทั้งหลาย พระองค์ได้สร้างบารมีมายาวนาน กว่าที่จะได้ตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า พระพุทธองค์ทรงมีจิตใจเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นที่จะทำความดีอย่างยิ่งยวด ไม่มีข้อแม้ ข้ออ้าง หรือเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น ท่านสร้างบารมีจนกระทั่งบารมีเต็มเปี่ยมครบถ้วนบริบูรณ์ พวกเราทั้งหลายควรจะดูแบบอย่างของพระบรมครูของพวกเรา แล้วตั้งใจดำเนินตามรอยบาทพระศาสดาให้เต็มที่ โดยเฉพาะการนำใจของเรา ให้เข้าสู่เส้นทางสายกลาง อันเป็นเส้นทางเอกสายเดียวของพระอริยเจ้า ด้วยการหยุดใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ซึ่งเป็นฐานสำเร็จของชีวิต ที่จะนำพาชีวิตของเราให้เข้าถึงพระนิพพานได้อย่างแท้จริง * มีวาระแห่งภาษิตที่ตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย เถรีคาถา ความว่า “ดูก่อนนางปุณณา เธอจงเต็มไปด้วยธรรมทั้งหลาย เหมือนพระจันทร์เพ็ญวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เธอจงทำลายกองแห่งความมืด ด้วยปัญญาอันบริบูรณ์เถิด” การเกิดมาในสังสารวัฏเป็นชีวิตที่ต้องอาศัยปัญญา เพราะหนทางแห่งชีวิตนั้นมีแต่อันตรายต่างๆ นานัปการ โดยเฉพาะอันตรายจากอบายภูมิ ซึ่งเป็นสิ่งที่ถ่วงให้เราเสียเวลาอย่างมาก ในการที่จะเข้าถึงพระนิพพาน เพราะเมื่อสรรพสัตว์ทั้งหลายพลัดตกลงไปสู่อบาย ชีวิตต้องตกอยู่ท่ามกลางความมืดที่ทุกข์ทรมาน ต้องก้มหน้าก้มตาชดใช้กรรมต่อไปจนกว่าผลแห่งบาปอกุศลนั้นจะหมดสิ้น การทำตนให้เต็มเปี่ยมด้วยกุศลธรรมซึ่งเป็นธรรมที่สะอาดบริสุทธิ์ เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง ในการที่จะประคับประคองตนเองให้เข้าถึงฝั่งแห่งพระนิพพาน เหมือนพระดำรัสที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเตือน นางสิกขมานาท่านหนึ่ง ที่มีนามว่า ปุณณา ผู้ที่เตรียมตัวสละเพศฆราวาสออกบวช มาถือศีล …
อานิสงส์ถวายดอกไม้หอม (พระจุนทอรหันตเถระ) การทำตนให้พ้นจากอาสวกิเลส ให้บริสุทธิ์บริบูรณ์เข้าถึงอายตนนิพพานนั้น เป็นเป้าหมายอันสูงสุดของการเกิดมาเป็นมนุษย์ แต่กว่าที่จะเข้าถึงความเต็มเปี่ยมของชีวิตเช่นนั้นได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องมีหัวใจของพระบรมโพธิสัตว์ ผู้มุ่งมั่นในการสร้างบารมีอย่างเต็มที่ ในใจมีเพียงการสร้างบารมีเท่านั้น เพราะนักสร้างบารมีผู้มีหัวใจเต็มเปี่ยมด้วยการสร้างบารมี ย่อมตระหนักว่า การสร้างบุญบารมี คือ ภารกิจที่สำคัญที่สุด เพราะบุญที่เราสั่งสมนี้จะเป็นเครื่องสนับสนุนให้เราบรรลุวัตถุประสงค์ของชีวิต บนเส้นทางแห่งการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ชีวิตเราจะดำเนินไปอย่างสะดวกสบาย และได้สร้างบุญบารมีต่อไปเป็นบุญต่อบุญไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งได้บรรลุถึงเป้าหมายอันสูงสุดของชีวิตได้ มีพุทธพจน์ที่พระสิทธัตถสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเอาไว้ว่า “ผู้ใดได้ถวายดอกไม้มีค่า มีกลิ่นหอมฟุ้งแก่เรา เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว บุคคลผู้นี้เคลื่อนจากโลกนี้แล้ว จักแวดล้อมด้วยหมู่เทวดา เกลื่อนกล่นด้วยดอกมะลิ จักไปสู่เทวโลก ภพของบุคคลนั้นสูงเสียดฟ้า สำเร็จด้วยทองและแก้วมณี วิมานทั้งหลายอันเกิดด้วยบุญกรรมจักปรากฏ เขาจักได้เสวยเทวรัชสมบัติ ๗๔ ครั้ง จักแวดล้อมด้วยนางอัปสร เสวยสมบัติ จักได้เป็นพระราชาในแผ่นดินครอบครองพสุธา ๓๐๐ ครั้ง จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๕ จักเป็นใหญ่กว่ามนุษย์ เสวยบุญนั้นประกอบด้วยกรรมของตน ไม่ไปสู่วินิบาตนรก” การบูชาบุคคลที่ควรบูชา บูชาถูกเนื้อนาบุญด้วยอามิสบูชา แม้ว่าจะบูชาด้วยสิ่งเพียงเล็กน้อยในสายตาของชนทั้งหลาย แต่เมื่อทำถูกเนื้อนาบุญอันยอดเยี่ยมแล้วไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เป็นมหานิสงส์ที่ไม่มีประมาณ เป็นบุญใหญ่ติดตัวไปข้ามภพข้ามชาติ เหมือนพุทธพยากรณ์ของพระพุทธเจ้าองค์เก่าก่อน …
อานิสงส์ถวายดอกบัวและธงชัย (พระปทุมเถรเจ้า) วัตถุประสงค์หลีกในการเกิดมาของมวลมนุษย์ชาติทั้งหลาย ก็เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง มุ่งทำใจหยุดในหยุดบนเส้นทางสายกลางภายในเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหมดสิ้นอาสวกิเลส เข้าถึงกายธรรมอรหัต ตัดการเวียนว่ายตายเกิด ไม่ต้องกลับมาเกิดในภพสามอีกต่อไป นี่เป็นวัตถุประสงค์หลักที่มนุษย์ส่วนใหญ่ต่างก็ลืมเลือนไป ในสมัยที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังเป็นพระบรมโพธิสัตว์อยู่ เมื่อเกิดมาในโลกมนุษย์ ท่านก็สร้างบารมีตลอดจนกระทั่งหมดอายุขัย เพื่อวัตถุประสงค์หลักนี้ เพื่อนำพาสรรพสัตว์ทั้งหลาย เข้าถึงฝั่งแห่งความหลุดพ้น เราทั้งหลายก็ควรหันมายึดเอาท่านเป็นแบบอย่าง และก้าวเดินตามรอยบาทพระบรมศาสดาให้ได้กันทุกๆ คน * มีวาระแห่งภาษิตที่ปรากฏอยู่ใน ปทุมเถราปทาน ความว่า “พระศาสดาทรงรับดอกปทุมอันอุดมด้วยพระหัตถ์อันประเสริฐแล้วประทับยืนในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า ผู้ใดโยนดอกปทุมนี้มาบูชาพระสัพพัญญูผู้เป็นนายกของโลก เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว ผู้นั้นจักเป็นจอมเทวดาเสวยเทวรัชสมบัติตลอด ๓๐ กัป จักได้เป็นพระราชาในแผ่นดิน ครอบครองพสุธาอยู่ ๗๐๐ กัป จักถือเอาอัตภาพในภพนั้นแล้ว จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิในกาลนั้น สายฝนดอกปทุม จักตกจากอากาศมากมาย” ในการทำบุญให้ทานที่เราชาวพุทธทั้งหลายมักปฎิบัติเป็นธรรมเนียมกัน จะมีสิ่งหนึ่ง คือเวลาที่เราทุกคนไปไหว้พระพุทธปฏิมากร หรือถวายปัจจัยไทยธรรม เราก็มักจะมีดอกไม้แนบติดไปกับปัจจัยไทยธรรมด้วย ดอกไม้ที่เรานำไปบูชาพระ ส่วนใหญ่แล้วก็คือ ดอกบัว เพราะเราถือกันว่า ดอกบัวเป็นดอกไม้ที่สูงค่า เป็นดอกไม้ที่คู่มากับพระพุทธศาสนา เป็นดอกไม้ต้นกัป และยังบ่งบอกถึงจำนวนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่จะลงมาตรัสรู้ในกัปนั้นๆ …
อานิสงส์ถวายดอกกรรณิการ์ (การตั้งความปรารถนาของพระอุปเสนเถระเอตทัคคะด้านผู้น่าเลื่อมใส) การสร้างบารมีเป็นหน้าที่ของทุกๆ คนที่ต้องทำ และสามารถทำได้ทุกๆ วาระ หากมีจิตผ่องใสมีใจศรัทธาแล้วทุ่มเทสร้างความดีอย่างเต็มกำลัง อานิสงส์อันไม่มีประมาณก็ย่อมบังเกิดขึ้น จะทำให้เราสมปรารถนาในชีวิต เพราะตราบใดที่ชีวิตของมนุษย์ทุกคนยังไม่หมดสิ้นอาสวกิเลส เสบียงบุญก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดของชีวิต ดังนั้น เราจะต้องสร้างบารมีโดยมีใจเยี่ยงพระบรมโพธิสัตว์ ที่ทุกลมหายใจของท่านเป็นไปเพื่อการสร้างบารมีอย่างเดียว เมื่อจิตใจของเราฝักใฝ่กับการสร้างบารมีอย่างแท้จริง ใจก็จะถูกกลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ เหมาะสมที่จะเป็นภาชนะรองรับบุญกุศล และมรรคผลที่สูงยิ่งๆ ขึ้นไป มีวาระพระบาลีที่ปรากฏอยู่ใน อุปเสนวังคันตปุตตเถราปทาน ความว่า “จริมํ วตฺตเต มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ เชตฺวา มารํ สวาหนํ เมื่อชีวิตของเราในภพสุดท้ายเป็นไปอยู่ เราถอนภพขึ้นได้ทั้งหมด ชนะมารพร้อมทั้งเสนามารทั้งหลายแล้ว ทรงไว้ซึ่งร่างกายอันมีในที่สุดไว้” ถ้อยคำอันเป็นมงคลนี้ เป็นคำกล่าวของพระอรหันตเถระรูปหนึ่งในสมัยพุทธกาล ท่านกล่าวออกมาด้วยความโสมนัส ที่ตัวท่านเองสามารถบรรลุวัตถุประสงค์อันสูงสุดของชีวิต เป็นเสมือนเครื่องยืนยันว่า ท้ายที่สุดของทุกชีวิตที่เกิดมาแล้วสามารถเอาชนะพญามารพร้อมทั้งเสนามารทั้งหลายได้ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต เพราะการชนะพญามารพร้อมทั้งเสนาได้ ชีวิตจะเป็นอิสระ ไร้เครื่องพันธนาการ …
อานิสงส์ถวายร่ม (พระพุทธเจ้าพยากรณ์กุลบุตรผู้เอาร่มกฤษณาและมะลิซ้อน บังร่มให้) การปฏิบัติธรรม เป็นสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดในการเกิดมาเป็นมนุษย์ ทั้งยังมีผลต่อมวลมนุษยชาติทั้งหลาย สุขทั้งหลายทั้งปวงบังเกิดขึ้นได้ถ้าใจบริสุทธิ์หยุดนิ่ง การที่จะทำให้โลกของเราเข้าถึงยุคแห่งสันติสุขที่แท้จริงได้นั้น ต้องเริ่มต้นด้วยการปฏิบัติธรรม ทำใจหยุดใจนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นทางเอกสายเดียวที่จะเข้าสู่ภายในได้ เพราะในตัวของมนุษย์ทุกๆ คนมีกายธรรมอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติศาสนาไหน พูดภาษาอะไรหรืออยู่ส่วนใดของโลกก็ตาม สามารถที่จะเข้าถึงธรรมกายได้ ด้วยการปฏิบัติที่ถูกต้องและทำอย่างถูกวิธี หากเรามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าถึงธรรมกายแล้ว ก็ต้องลงมือปฏิบัติธรรมด้วยความสมัครใจ มีฉันทะและทำด้วยความวิริยะอุตสาหะมีความเพียรที่สมํ่าเสมอ ก็จะเข้าถึงพระธรรมกายได้อย่างแน่นอน มีวาระแห่งสุภาษิตปรากฏอยู่ใน สุภัททเถราปทาน ความว่า “ผู้ใดเอาร่มกฤษณาและมะลิซ้อน บังร่มให้เราในกาลที่สุด เราจักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าว บุคคลผู้นี้ เคลื่อนจากโลกนี้แล้ว จักไปสู่หมู่เทวดาชั้นดุสิต เขาได้เสวยรัชสมบัติในชั้นดุสิตนั้นแล้ว จักไปสู่ชั้นนิมมานรดี เขาถวายดอกมะลิซ้อน อันประเสริฐสุด ด้วยอุบายนี้แล้ว จักปรารภกรรมของตนเสวยสมบัติ บุคคลผู้นี้จักบังเกิดในชั้นดุสิตนั้นอีก เคลื่อนจากชั้นนั้นแล้ว จักไปสู่ความเป็นมนุษย์” ผลานิสงส์แห่งการบูชาพระรัตนตรัยนั้น มีอานิสงส์ไม่มีประมาณ ผู้มีศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม สร้างบุญถูกแหล่งแห่งเนื้อนาบุญ นับได้ว่าเป็นผู้ที่โชคดีที่สุดในการเกิดมาเป็นมนุษย์ ดังถ้อยคำอันงดงามที่หลวงพ่อนำมากล่าวนี้ เป็นคาถาของพระอรหันตเถรเจ้ารูปหนึ่ง ผู้ซาบซึ้งในผลแห่งการสร้างบารมี หลังจากได้บรรลุธรรมแล้ว ท่านได้ย้อนกลับไปดูบุพกรรมที่ได้ประสบมาด้วยตัวของตัวเอง …
อานิสงส์ถวายผ้าหนึ่งคู่ (ยสุตตราเทพนารี) พระพุทธศาสนากว่าจะบังเกิดขึ้นมาในโลกนี้ยากแสนยาก จะต้องอาศัยพระโพธิสัตว์ผู้มีใจใหญ่ ทุ่มเทสร้างบารมีอย่างไม่เห็นแก่ความเหนื่อยยากลำบาก ยอมทุกอย่างเพื่อสร้างบารมีให้แก่รอบ จนกระทั่งตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เป็นนาถของโลกมนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบังเกิดขึ้น จึงมีพระพุทธศาสนาอยู่คู่โลก การบังเกิดขึ้นของพระพุทธองค์ จึงเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขเกื้อกูลแก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ใครก็ตามที่ได้กระทำตามพระพุทธโอวาท ชีวิตก็ย่อมมีแต่ความเจริญรุ่งเรือง มีวาระบาลีที่ปรากฏอยู่ใน นาควิมาน ความว่า “พุทฺธสฺสาหํ วตฺถยุคํ อทาสึ ปาทานิ วนฺทิตฺวา ฉมา นิสีทึ อปฺปายุกี กาลกตา ตโต จุตา อุปฺปนฺนา ติทสานํ ยสฺสินี เราได้ถวายผ้าคู่หนึ่งแก่พระพุทธเจ้า ถวายบังคมพระยุคลบาท แล้วนั่งอยู่บนพื้นดิน เรารู้สึกปลื้มปีติในบุญนั้น แม้เรามีอายุน้อย พอละจากโลกไป ก็ไปเกิดในชั้นไตรทศ เป็นผู้เรืองยศ” . บุคคลใดก็ตาม มีจิตเลื่อมใส มีใจมุ่งตรงต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่คลอนแคลนในพระรัตนตรัยแล้ว ตั้งใจสั่งสมบุญอย่างเต็มกำลัง ชีวิตของผู้นั้นย่อมจะประสบแต่สิ่งที่ดีงาม ไม่ว่าจะดำรงอยู่ในสถานะใดก็ตาม บุญที่บังเกิดขึ้นจะคอยส่งผลให้ประสบความสุขในทุกสถาน เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ หากไม่สร้างบารมีแล้ว ก็เท่ากับว่าเสียเวลาไปฟรีๆ และเราไม่รู้เลยว่า …