krirk

กรรมของคนผิดคำสาบาน (ภรรยาอุบาสกนอกใจสามี รับกรรมตามที่สาบานไว้)      อารมณ์ดีทำให้จิตแจ่มใส เบิกบานแช่มชื่น อารมณ์สบายทำให้ใจหยุดนิ่งได้ง่าย อารมณ์เยือกเย็นใครเห็นก็อยากเข้าใกล้ กระแสแห่งความบริสุทธิ์ในตัวเรา จะแผ่ขยายออกไปสู่ใจของทุกๆ คนที่ได้สนทนาปราศรัยหรือได้พบปะเจอะเจอ การมีอารมณ์ดี อารมณ์สบาย อารมณ์เยือกเย็น มีผลดีทั้งต่อตัวเราและคนรอบข้าง เพราะฉะนั้นฝึกให้เป็นผู้ที่มีอารมณ์ดี อารมณ์สบายด้วยการทำสมาธิภาวนาเป็นประจำสม่ำเสมอ ไม่ควรมองข้ามสิ่งเหล่านี้ เพราะอารมณ์สบายเป็นพื้นฐานของชีวิตที่มีความสุข ที่จะทำให้เราสามารถดำเนินจิตเข้าไปสู่ทางสายกลางภายในได้อย่างรวดเร็ว ให้ได้พบกับผู้รู้ผู้บริสุทธิ์ที่มีอารมณ์เดียวสมบูรณ์แบบที่สุดคือพระธรรมกายนั่นเอง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “อิธ โสจติ เปจฺจ โสจติ ปาปการี อุภยตฺถ โสจติ โส โสจติ โส วิหญฺญติ ทิสฺวา กมฺมกิลิฏฺฐมตฺตโน      บุคคลผู้ทำบาปย่อมเศร้าโศกในโลกนี้ ย่อมเศร้าโศกในโลกหน้า ย่อมเศร้าโศกในโลกทั้งสอง บุคคลผู้ทำบาปนั้นย่อมเศร้าโศก ครั้นละโลกไปแล้ว เห็นกรรมที่เศร้าหมองของตนย่อมเดือดร้อน”      * ในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงพระนามว่า กัสสปะ  มีอุบาสกท่านหนึ่งเป็นพระโสดาบัน มีอุบาสกบริวาร ๕๐๐ คน ทุกคนเป็นผู้ขวนขวายในการสั่งสมบุญมาโดยตลอด ฝ่ายภรรยาของอุบาสกทั้ง …

กรรมของคนผิดคำสาบาน Read More »

กรรมของผู้ไม่เชื่อเรื่องบุญเรื่องบาป (เรื่องธนปาลเศรษฐีบังเกิดเป็นเปรตในทะเลทราย)      เราได้เหน็ดเหนื่อยกันมาตลอดทั้งวันแล้ว จากการประกอบภารกิจหน้าที่การงาน การศึกษาเล่าเรียน ในช่วงเวลาต่อจากนี้ไป เราจะได้ให้โอกาสแก่ตัวของเราเอง ในการแสวงหาสาระอันแท้จริงของชีวิต เพิ่มเติมสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดให้กับชีวิตของเราด้วยการปฏิบัติธรรม ชีวิตจะได้ประสบแต่ความเจริญรุ่งเรืองทั้งทางโลกและทางธรรม ให้ใจอยู่ในกระแสธรรม จะได้มีความสุขสดชื่นเบิกบาน คลายจากความเหน็ดเหนื่อยที่เราได้ตรากตรำกันมาตลอดทั้งวัน ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด ที่เราจะได้ฝึกใจให้หยุดนิ่ง เพื่อทำความบริสุทธิ์ให้บังเกิดขึ้นในใจ จะได้เข้าไปพบกับพระรัตนตรัยภายใน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า                          “น ตํ กมฺมํ กตํ สาธุ     ยํ กตฺวา อนุตปฺปติ                      ยสฺส อสฺสุมุโข โรทํ    วิปากํ ปฏิเสวติ      บุคคลทำกรรมใดแล้ว ย่อมเดือดร้อนในภายหลัง เป็นผู้มีหน้าชุ่มด้วยน้ำตา ร้องไห้เสวยผลของกรรมใดอยู่ กรรมนั้นอันบุคคลกระทำแล้วไม่ดีเลย”      อวิชชา คือความไม่รู้แจ้งในพระสัทธรรม เป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อชีวิต  อวิชชาเป็นรากเหง้าแห่งกิเลสอาสวะทั้งหลาย ที่คอยบังคับให้มนุษย์คิดไม่ดี ส่งผลให้คำพูดและการกระทำไม่ดีตามไปด้วย ความไม่รู้จริงอาศัยความนึกคิดด้นเดานี้ คิดเข้าข้างตนเองบ้างว่า บุญบาปไม่มี หรือสิ่งใดที่ทำไปแล้วคงไม่ส่งผลในภพชาติเบื้องหน้า …

กรรมของผู้ไม่เชื่อเรื่องบุญเรื่องบาป Read More »

โทษของผู้รังแกสมณะ (เคยพลั้งพลาดไปตบหูสามเณร ผลกรรมหาช่องส่งผลอยู่ตลอดเวลา)     สิ่งที่มนุษย์ทุกคนแสวงหาคือความสุขและความสำเร็จของชีวิต เมื่อได้มาแล้วต้องพยายามรักษาเอาไว้ให้ยาวนานที่สุดเพื่อตนและบุคคลอันเป็นที่รัก นี้เป็นธรรมชาติของมวลมนุษยชาติทั้งหลาย มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มุ่งทำเพื่อประโยชน์สุขของสรรพสัตว์ และก็รู้ว่าเบื้องหลังของชีวิตที่ประสบความสุขและความสำเร็จ เกิดจากดวงบุญที่ติดอยู่ตรงกลางกายนั่นเอง ถ้าอยากจะให้ดวงบุญนี้ศักดิ์สิทธิ์ มีฤทธิ์ มีเดช มีอานุภาพ บันดาลความสำเร็จให้บังเกิดขึ้นเป็นอัศจรรย์ ก็ต้องหมั่นทำใจหยุดใจนิ่ง ให้ใจของเราเชื่อมกับดวงบุญภายในให้ได้ ถ้าทำได้อย่างนี้ ความสุขความสำเร็จในชีวิต ก็จะบังเกิดขึ้นมาต่อเนื่องไม่ขาดตอน เหมือนคลื่นในมหาสมุทรที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องระลอกแล้วระลอกเล่าไม่มีที่สิ้นสุด พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า                          “อตฺตนา หิ กตํ ปาปํ    อตฺรชํ อตฺตสมฺภวํ                      อภิมตฺถติ ทุมฺเมธํ       วชิรํ วมฺหยํ มณี      ความจริง บาปที่ตนทำแล้ว อันเกิดจากตน ที่มีตนเป็นแดนเกิด ย่อมย่ำยีบุคคล ผู้มีปัญญาทราม เหมือนเพชรย่ำยีแก้วมณีที่เกิดแต่หิน ฉะนั้น”      กรรมที่เราสร้างเอาไว้ เราทราบกันดีอยู่แล้วว่ามีทั้งกรรมดีและกรรมชั่ว ถ้าเราได้ทำกรรมดี ถือว่าเป็นโชคดี แต่ถ้าเผลอไปทำกรรมชั่ว ชีวิตจะมัวหมองเป็นตราบาปติดตัวเราไปตลอดชีวิต ถ้าทำความดี …

โทษของผู้รังแกสมณะ Read More »

กรรมของการคดโกงลูกค้า (เรื่องพ่อค้าเป็นเปรตทั้งครอบครัวตามกรรมมุสา)      อดีตเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้ายก็ตามที่เราได้ทำลงไป ทั้งทางกาย วาจา ใจ  เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ สิ่งที่ล่วงไปก็เป็นอันต้องผ่านเลยไป เหมือนสายน้ำที่ไหลไปไม่มีวันย้อนกลับ หรือเหมือนชีวิตที่ย่างก้าวไปสู่ความเสื่อมสลาย ในที่สุดก็ไปสู่ความตาย แม้กระทั่งอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เราก็ไม่ควรไปมุ่งหวังมากเกินไป เพราะอนาคตเป็นของไม่แน่นอน การประกอบคุณงามความดี สั่งสมบุญอยู่เป็นนิจ จะเป็นเครื่องบ่งชี้ว่า เราจะมีอนาคตที่สดใส ชีวิตจะก้าวไปสู่ความเต็มเปี่ยมสมบูรณ์พร้อมยิ่งขึ้น ผู้รู้ทั้งหลายจึงสอนให้เรามีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุดด้วยการน้อมนำใจที่ซัดส่ายไปมา กลับมาไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นต้นแหล่งแห่งความสุขและความสำเร็จในชีวิต มีวาระพระบาลีที่มาใน สุภาสิตสูตร ว่า                               “ตเมว วาจํ ภาเสยฺย    ยายตฺตานํ น ตาปเย                          ปเร จ น วิหึเสยฺย      สา เว วาจา สุภาสิตา      บุคคลพึงกล่าวแต่วาจาที่ไม่เป็นเหตุยังตนให้เดือดร้อนและไม่เป็นเหตุเบียดเบียนผู้อื่น วาจานั้นแลเป็นสุภาษิต บุคคลพึงกล่าวแต่วาจาอันเป็นที่รัก ที่ชนทั้งหลายชื่นชมแล้ว ไม่ถือเอาคำที่ชั่วช้าทั้งหลาย พึงกล่าวแต่วาจาอันเป็นที่รักแก่ชนเหล่าอื่น”      โบราณว่า ปากเป็นเอก …

กรรมของการคดโกงลูกค้า Read More »

โทษของการล่าสัตว์ (เรื่องโกลิยะมหาอำมาตย์เห็นอานุภาพบุญที่เกิดขึ้นแก่เปรตอย่างทันตาเห็น)      เวลาที่เราเกิดมาในโลกนี้ ก็ไม่มีใครนำอะไรติดตัวกันมา มีแต่บุญและบาปเท่านั้นที่มาในลักษณะต่างๆ กัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากการกระทำในอดีตของเราเอง และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาจากโลกนี้ไปอีก เราก็ไม่สามารถนำเอาสิ่งใดติดตัวไปด้วยเช่นกัน นอกจากบุญและบาปที่เราทำเอาไว้ในขณะที่มีกายมนุษย์นี้อยู่เท่านั้น ถ้าทำบาปก็มีความทุกข์ทรมานเป็นผล ทำบุญก็มีความสุขเป็นผลเป็นกำไรชีวิต อะไรก็ตามที่เราเคยทำเอาไว้ จะส่งผลเสมอไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากกรรมเป็นเรื่องที่อยู่ฉากหลัง เราไม่สามารถนึกคิดด้นเดาเอาเองได้ว่าจะส่งผลเมื่อไร เพราะฉะนั้นจงอย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำในสิ่งที่เป็นบาปอกุศล ควรประกอบแต่กุศลกรรมเอาไว้มากๆ วิบากกรรมจะได้ส่งผลเป็นกำไรชีวิต ให้เราได้ประสบความสุขและความสำเร็จไปทุกภพทุกชาติ มีพระบาลีที่ปรากฏใน อภิชชมานเปตวัตถุ ว่า                               “สุขํ อกตปุญฺญานํ        อิธ นตฺถิ ปรตฺถ จ                                สุขญฺจ กตปุญฺญานํ      อิธ เจว ปรตฺถ จ ฯ                                เตสํ สหพฺยกามานํ       กตฺตพฺพํ …

โทษของการล่าสัตว์ Read More »

สิ่งที่บรรพบุรุษรอคอย (พระนาคเสนเถระคลี่คลายปริศนาของพระยามิลินท์ เรื่องอุทิศส่วนบุญ)      โลกเรานี้เป็นโลกแห่งปัญหา ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นสูง ชั้นกลาง หรือชั้นล่างล้วนประสบปัญหาทั้งสิ้น ต่างกันแต่ว่ามากหรือน้อย บางคนไม่มีกัลยาณมิตร จึงต้องประสบปัญหาทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ตั้งแต่ปัญหาในตัวของเราเอง ปัญหาในบ้าน นอกบ้าน หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ นานาชาติทั่วโลก ไม่มีประเทศไหนที่ไม่มีปัญหา ไม่มีครอบครัวไหนในโลกที่ไม่มีปัญหา ไม่มีบุคคลไหนในโลกที่ไม่มีปัญหา แม้ในปรโลกก็ยังมีปัญหาตามมาหลังจากตายไปแล้ว ต้องไปรับทุกข์ทรมานในอบายก็มี  เพราะฉะนั้นควรยุติปัญหาด้วยความดี ด้วยทาน ศีล ภาวนา ดวงปัญญาจะได้เกิด พอปัญญาเกิดก็แก้ปัญหาได้ ถ้าเอาคนมีปัญญามารวมกัน ขจัดปัญหาไปให้ถึงต้นเหตุ ความทุกข์ทรมานทั้งหลายก็จะหมดไป ฉะนั้นการแก้ปัญหาที่ได้ผลต้องเริ่มต้นที่จิตใจ เมื่อใจเราเป็นกุศล ใจหยุด ใจนิ่ง ใจสงบ ก็จะพบทางออก และช่องทางแห่งความสำเร็จ    มีพระพุทธวจนะเรื่องการกระทำที่มาใน อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ว่า      “ดูก่อนท่านผู้เห็นภัยในวัฏสงสารทั้งหลาย เราตถาคต เมื่อไม่รู้แล้ว ย่อมไม่กล่าวถึงความสิ้นสุดแห่งกรรม ที่สัตว์ได้ตั้งใจกระทำสั่งสมขึ้น ก็วิบากนั้นอันสัตว์ผู้กระทำพึงได้เสวย ทั้งในปัจจุบัน ในอัตภาพถัดไป …

สิ่งที่บรรพบุรุษรอคอย Read More »

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๓        การได้อัตภาพมาเป็นมนุษย์ ถือเป็นโอกาสอันประเสริฐสุดของการเกิดมาเพื่อสร้างบารมีกันจริงๆ แม้หมู่สัตว์เหล่าอื่นอีกเป็นอันมาก ก็ปรารถนาที่จะได้มาเกิดเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับเรา เพราะเป็นอัตภาพเดียวมีโอกาสดีในการสั่งสมบุญบารมีให้กับตนเองได้อย่างเต็มที่ เมื่อเราได้ในสิ่งที่ได้โดยยากที่หมู่สัตว์ทั้งหลายปรารถนากันแล้ว ก็ต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง รู้จักประคับประคองตัวของเรา ให้ดำเนินชีวิตอยู่บนหนทางแห่งความดีให้ได้ตลอดไปบนเส้นทางแห่งบุญ ชีวิตจึงจะมีคุณค่า เพราะบุญเท่านั้นที่จะช่วยคุ้มครองเราให้ปลอดภัย โดยเฉพาะบุญที่เกิดจากการเจริญสมาธิภาวนาเป็นประจำสม่ำเสมอ จะช่วยทำให้เส้นทางไปสู่อายตนนิพพานของเราสะดวกสบายยิ่งขึ้น และจะถึงที่หมายโดยปลอดภัยอย่างรวดเร็ว พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ปิยสูตร ว่า      “หมู่สัตว์ที่มาเกิดแล้วจำจะต้องตายในโลกนี้ ย่อมทำกรรมอันใดไว้ คือบุญและบาปทั้งสองประการ บุญและบาปนั้นแล เป็นสมบัติของเขา และเขาจะพาเอาบุญและบาปนั้นไป  อนึ่ง บุญและบาปนั้นย่อมเป็นของติดตามเขาไปประดุจเงาติดตามตัวไปฉะนั้น เพราะฉะนั้น บุคคลพึงทำกัลยาณกรรม สะสมไว้เป็นสมบัติในปรโลก ด้วยว่า บุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก”      การเดินทางไกลในสังสารวัฏแต่ละภพแต่ละชาติ มิใช่จะผ่านไปอย่างเปล่าๆ มีสิ่งหนึ่งที่ติดตามตัวเราไปด้วยคือบุญและบาป หากภพชาติไหนได้กัลยาณมิตร ได้เกิดในถิ่นที่เหมาะสม ก็สามารถที่จะสร้างบุญกุศลติดตามตัวไปได้อย่างเต็มที่ แต่ถ้าห่างเหินจากกัลยาณมิตรคอยชี้แนะหนทางสวรรค์ หรือประมาทพลั้งพลาดไปทำบาปอกุศลเข้า วิบากกรรมนั้นก็จะติดตามคอยขัดขวางเป็นอุปสรรคในชีวิต และกรรมบางอย่างจะให้ผลไปทุกภพทุกชาติตราบกระทั่งเข้าสู่พระนิพพาน      พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเล่าถึงบุพกรรมของพระองค์เองเอาไว้ว่า ได้เคยทำกรรมอะไรเอาไว้บ้าง แม้แต่ภพชาตินี้ที่เป็นชาติสุดท้ายของพระองค์ นอกจากบุญจะทำงานและส่งผลอย่างเต็มที่แล้ว บาปอกุศลที่เคยทำเอาไว้ในอดีตก็ยังตามมาทัน และส่งผลในภพชาติสุดท้ายนี้ด้วย      * …

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๓ Read More »

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๒ (เรื่องพระเทวทัตอดีตพ่อค้าผูกพยาบาทพระโพธิสัตว์)      เมื่อกล่าวถึงภารกิจหลักของการเกิดมาเป็นมนุษย์มีอยู่เพียงอย่างเดียว คือการสร้างบารมีเพื่อมุ่งไปสู่อายตนนิพพาน อันเป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆ คน รวมไปถึงเป้าหมายของสรรพสัตว์ทั้งหลายอีกด้วย ถึงแม้ว่ามนุษย์ส่วนใหญ่จะรู้หรือไม่ก็ตาม สุดท้ายก็ต้องไปสู่พระนิพพานกันทั้งหมด เพราะฉะนั้น ภพชาตินี้เรายังมีกิจที่จะต้องทำให้รู้แจ้งให้ได้ว่าเราเกิดมาจากไหน มาทำไม อะไรคือเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง และจะไปสู่เป้าหมายนั้นได้อย่างไร ดังนั้น เราจึงควรหมั่นฝึกฝนอบรมจิตใจของเราให้หยุดให้นิ่ง จนกระทั่งเข้าไปถึงผู้รู้แจ้งภายในคือพระธรรมกายให้ได้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน จูฬกัมมวิภังคสูตร ว่า      “กมฺมสฺสกา มาณว สตฺตา กมฺมทายาทา กมฺมโยนี กมฺมพนฺธู กมฺมปฏิสรณา กมฺมํ สตฺเต วิภชติ ยทิทํ หีนปฺปณีตาย      ดูก่อนมาณพ สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตได้”      กรรมก็คือการกระทำที่เกิดทางกาย วาจา และใจของเรานี่เอง ซึ่งก็มีทั้งกรรมดีและกรรมชั่ว การกระทำของเราในอดีต ไม่ว่าเป็นกุศลหรืออกุศล จะส่งผลเป็นวิบากในภพชาตินี้ กรรมบางอย่างยังส่งผลต่อไปถึงภพชาติหน้า และกระทั่งภพชาติสุดท้าย ในทำนองเดียวกัน กรรมที่เราทำในภพชาตินี้ก็จะส่งผลเป็นวิบากในภพชาติต่อไป …

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๒ Read More »

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๑        เส้นทางในสังสารวัฏนั้นเป็นเส้นทางที่ยาวนาน เป็นความยาวนานเกินกว่าจะคาดเดาว่าจะมากน้อยแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับการดำเนินชีวิตในขณะที่ยังเป็นมนุษย์ ถ้าหากผู้ใดหมั่นสั่งสมบุญเอาไว้ให้มาก เส้นทางอันยาวไกลของเขาก็สั้นเข้ามา แต่ถ้าหากใครเผลอพลั้งพลาดไปทำบาปอกุศลเข้า ก็จะทำให้หนทางพระนิพพานยืดยาวนานออกไปอีก ดังนั้น การประคับประคองชีวิตให้ดำเนินอยู่บนเส้นทางแห่งความดี บนเส้นทางแห่งบุญ จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ถูกทางที่สุด ที่จะช่วยปกป้องคุ้มครองตัวของเราให้ปลอดภัย ทั้งภัยในชีวิต ภัยในอบายภูมิ และภัยในสังสารวัฏ โดยเฉพาะการเจริญสมาธิภาวนาเพื่อชำระกาย วาจา ใจของเราให้บริสุทธิ์ จะทำให้เส้นทางไปสู่อายตนนิพพาน ซึ่งเป็นเป้าหมายปลายทางของมวลมนุษยชาติอันแท้จริงยิ่งใกล้เข้ามา   พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “น อนฺตลิกฺเข น สมุทฺทมชฺเฌ น ปพฺพตานํ วิวรํ ปวีสฺส น วิชฺชเต โส ชคติปฺปเทโส ยตฺรฏฺฐิโต มุญฺเจยฺย ปาปกมฺมา      บุคคลที่ทำกรรมชั่วไว้ ถึงจะหนีไปทางอากาศ ก็พ้นจากกรรมชั่วไปไม่ได้ หนีไปในท่ามกลางมหาสมุทร ก็พ้นจากกรรมชั่วไปไม่ได้ หนีเข้าไปในซอกเขาก็ไม่พ้นจากกรรมชั่วไปได้ บุคคลอยู่ในส่วนแห่งภาคพื้นใดพึงพ้นจากบาปกรรม ส่วนแห่งภาคพื้นนั้น ย่อมไม่มี” …

บุพกรรมของพระพุทธเจ้าตอนที่ ๑ Read More »

โทษของการไม่ต้อนรับแขก (เรื่องพระสารีบุตรทำบุญอุทิศให้เปรตอดีตมารดา)      พระรัตนตรัยเป็นสรณะอันเกษม เป็นที่พึ่งอันสูงสุดของสรรพสัตว์ทั้งหลาย มีอานุภาพไม่มีประมาณ เกินกว่าที่ผู้มีรู้มีญาณจะคำนวณนับได้ ผู้เข้าถึงพระรัตนตรัย เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระรัตนตรัย จะเกิดความซาบซึ้งในพระคุณอันไม่มีประมาณนั้น เมื่อยามมีทุกข์ท่านก็ช่วยขจัดปัดเป่าให้หมดทุกข์ได้ มีสุขแล้วก็ทำให้มีความสุขยิ่งๆ ขึ้นไป ชีวิตของเราจะได้รับการคุ้มครองจากพระรัตนตรัย ดังนั้น ผู้รู้ทั้งหลายท่านจึงยึดเอาพระรัตนตรัยเป็นสรณะเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดในชีวิต การเจริญสมาธิภาวนา ฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง เป็นทางลัดที่สุดที่จะทำให้เราได้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายใน มีถ้อยคำที่เปรตตนหนึ่งได้กล่าวเอาไว้ใน เปตวัตถุ ว่า      “ดิฉันไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่อยู่อาศัย นอนบนเตียงของคนตาย ที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า ดิฉันเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ บันเทิงอยู่ เพราะทานของท่านพระสารีบุตร ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันมาครั้งนี้เพื่อจะไหว้ท่านพระสารีบุตรผู้เป็นนักปราชญ์”      ความเป็นมาของถ้อยคำที่หลวงพ่อได้ยกขึ้นมาข้างต้นนี้ ก็เนื่องมาจากเปรตตนหนึ่งที่รู้สึกสำนึกในมหากรุณาของพระสารีบุตรเถระ ที่ได้อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้ เรื่องก็มีอยู่ว่า ในสมัยพุทธกาล พระสารีบุตร พระมหาโมคคัลลานะ พระอนุรุทธะ และพระมหากัปปินะ พักอาศัยอยู่ในราวป่าแห่งหนึ่งไม่ไกลจากกรุงราชคฤห์ ในสมัยนั้นมีพราหมณ์ท่านหนึ่ง เป็นผู้มั่งคั่ง มีโภคทรัพย์สมบัติมาก และรักการบริจาคทานแก่สมณพราหมณ์และคนทั้งหลาย เมื่อจะให้ก็ให้ด้วยความเคารพในทาน ไม่เลือกที่รักผลักที่ชัง ปฏิบัติอย่างเหมาะสมแก่ผู้คนที่เดินทางมาถึงท่าน      * พราหมณ์ได้ถวายภัตตาหารแก่ภิกษุสงฆ์ด้วยความเคารพเลื่อมใสด้วยดีมาโดยตลอด เมื่อจะไปทำธุระที่อื่นก็ฝากฝังภรรยาให้ช่วยจัดแจงภัตตาหารหวานคาวแทน ส่วนภรรยาเป็นมิจฉาทิฏฐิ …

โทษของการไม่ต้อนรับแขก Read More »

โทษของการห้ามสามีทำบุญ (เรื่องรุกขเทวดาถวายข้าวและน้ำแก่ภิกษุ อุทิศให้เปรตอดีตภรรยา)      เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลย มีแต่บุญและบาปที่ติดตัวมา ปรุงแต่งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติให้แตกต่างกัน เพราะเป็นผลที่สืบเนื่องมาจากการกระทำในอดีต และเมื่อถึงคราวจะหลับตาลาโลกนี้ไป เราไม่สามารถนำเอาสิ่งอะไรติดตัวไปได้เช่นกัน จะมีเพียงแต่บุญและบาปที่เราได้ทำเอาไว้ในขณะที่ดำรงชีวิตอยู่เท่านั้น ผลของบาปมีความทุกข์ทรมานเป็นผล ส่วนผลของการสั่งสมบุญก็มีความสุขเป็นกำไรชีวิต สิ่งอะไรก็ตามที่เราเคยทำเอาไว้ในอดีต จะส่งผลเสมอไม่ช้าก็เร็ว เพราะวิบากแห่งกรรมเป็นเรื่องอจินไตย นึกคิดด้นเดาไม่ได้ว่าจะส่งผลเมื่อไร เมื่อบุญหรือบาปตามมาทันก็จะให้ผลทันที เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยตัวปล่อยใจไปทำสิ่งที่เป็นอกุศล ควรประกอบกุศลกรรมเอาไว้ให้มากๆ ชีวิตเราจะได้ประสบความสุขความปลอดภัยไปทุกภพทุกชาติ   มีวาระพระบาลีที่กล่าวไว้ใน เหรัญญกานิเถรคาถา ว่า      “วันและคืนย่อมล่วงไปๆ ชีวิตย่อมดับไป อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไป เหมือนน้ำในแม่น้ำน้อย ฉะนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้น คนพาลทำบาปกรรมอยู่ ย่อมไม่รู้สึกตัว ภายหลังเขาย่อมได้รับทุกข์อันเผ็ดร้อน เพราะบาปกรรมนั้นมีวิบากเลวทราม”      ผลของบาปเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก บางอย่างเรารู้ได้ในปัจจุบัน บางอย่างจะส่งผลก็ต่อเมื่อละจากโลกนี้ไปแล้ว จะรู้เห็นในปัจจุบันต้องอาศัยธรรมจักขุของพระธรรมกายตรวจตราดู ว่าทำกรรมอย่างนี้แล้ว จะส่งผลเป็นวิบากอันทุกข์ทรมานอย่างไรบ้าง เพราะความไม่รู้ซึ่งเป็นรากเหง้าของอาสวกิเลส ทำให้มนุษย์หลงไปทำบาปอกุศล บาปกรรมบางอย่างแม้ทำไปแล้ว ก็ไม่เห็นโทษที่เกิดขึ้นชัดเจน จึงทำบาปนั้นเป็นปกติ โดยคิดไปว่าผลของบุญและบาปคงไม่มีจริงเพราะไม่เห็นผล แต่เมื่อไรที่บาปตามมาทัน เมื่อนั้นก็จะมาเสียใจว่า ทำไปเพราะไม่รู้ …

โทษของการห้ามสามีทำบุญ Read More »

โทษของความอิจฉาริษยา (เรื่อง นางติสสาทำบุญอุทิศให้เปรตมัตตาอดีตหญิงร่วมสามี)      มนุษย์เราต่างมีองค์ประกอบอยู่ ๒ ส่วนด้วยกัน คือกายและใจ กายประกอบด้วยธาตุสี่ มีสภาพไม่เที่ยง เกิดขึ้น ตั้งอยู่และก็ดับไป ส่วนใจเป็นนามธรรม มีสภาพซัดส่ายไปมาไม่หยุดนิ่ง และโดยความเป็นจริงแล้ว แม้ว่ากายจะดับ แต่ใจดวงนี้ไม่เคยดับสูญ กลับเคลื่อนย้ายจากกายไปสู่สภาวะใหม่ตามแรงกรรมที่ได้ทำเอาไว้ ความแตกต่างที่น่าพิศวงอีกประการหนึ่งของกายและใจก็คือ กายนั้นแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงจากเกิดไปสู่ความดับ และอีกทั้งเป็นรูปธรรม แต่กลับไม่มีใครสามารถบังคับบัญชา หรือโน้มน้าวให้เป็นอย่างที่เราต้องการได้ ผิดกับใจที่เป็นนามธรรม ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่พร้อมที่จะยอมรับการฝึกฝน เมื่อฝึกฝนใจจนกระทั่งละเอียดอ่อนนุ่มนวลควรแก่การงานแล้ว จะโน้มน้าวใจไปที่ไหนก็ได้ตามความต้องการของตน มีถ้อยคำที่เปรตตนหนึ่งกล่าวไว้ใน มัตตาเปติวัตถุ ว่า      “ฉันได้ทำบาปกรรมเอาไว้ จึงไปสู่เปตโลก ฉันอนุโมทนาทานที่ท่านให้แล้ว จึงไม่มีภัยแต่ที่ไหน ขอท่านพร้อมด้วยญาติทุกคน จงมีอายุยืนนานเถิด ขอท่านจงประพฤติธรรมและให้ทานในโลกนี้ แล้วจะเข้าถึงฐานะอันไม่เศร้าโศก เมื่อท่านกำจัดมลทินคือความตระหนี่พร้อมด้วยรากแล้ว ใครๆ ก็ติเตียนท่านไม่ได้ จักเข้าถึงโลกสวรรค์”      เราเกิดมาบนโลกนี้ ไม่ได้มาเพื่อเสวยบุญหรือชดใช้กรรมอย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันอยู่ แต่เกิดมาเพื่อสั่งสมบุญบารมีให้ยิ่งๆขึ้นไป ไม่ใช่เกิดมาเพียงแค่ทำมาหากิน เพียงปล่อยชีวิตให้เพลิดเพลินตามกระแสโลกไปวันๆเท่านั้น แต่เราต้องสร้างบารมี ในโลกสวรรค์นั้นเป็นทิพยสถานรองรับการเสวยผลบุญได้ที่กระทำเอาไว้ขณะที่เป็นมนุษย์ ส่วนในอบายภูมิ เป็นภพภูมิที่ต้องชดใช้วิบากกรรมที่เคยทำผิดพลาดมา ในภพภูมิเหล่านี้ …

โทษของความอิจฉาริษยา Read More »

โทษของการทำปาณาติบาต (เรื่องพระอรหันต์เถระสร้างทานแก่หมู่พระภิกษุสงฆ์อุทิศให้หมู่เปรตที่เป็นบิดา มารดาและญาติ)      พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่แท้จริงของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ในยามที่เรามีความทุกข์ สามารถช่วยให้เราพ้นทุกข์ได้ ในยามที่มีความสุขก็ช่วยเพิ่มเติมความสุขได้ ยิ่งถ้าเรามีใจรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระรัตนตรัยได้แล้วละก็ ยิ่งทำให้ชีวิตเราพบความสุขอันไม่มีประมาณ เราจะเข้าถึงสุขชนิดนี้ได้ต้องอาศัยการปฏิบัติธรรม เจริญสมาธิภาวนา ทำใจของเราให้หยุดนิ่งเข้าไปสู่ภายใน ตามหลักอริยมรรคในหนทางสายกลาง จนกระทั่งเข้าไปถึงและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระธรรมกายภายในตัวของเราได้ มีเทวคาถาของเขมเทพบุตรได้กล่าวเอาไว้ใน เขมสูตร ว่า                          “จรนฺติ พาลา ทุมฺเมธา    อมิตฺเตเนว อตฺตนา                            กโรนฺติ  ปาปกํ กมฺมํ     ยํ โหติ กฏุกปฺผลํ                            น ตํ กมฺมํ กตํ สาธุ       ยํ กตฺวา อนุตปฺปติ                            ยสฺส อสฺสุมุโข โรทํ      วิปากํ ปฏิเสวติ      คนพาลผู้มีปัญญาทราม …

โทษของการทำปาณาติบาต Read More »

โทษของการพูดโกหก (เรื่องพระเจ้าอุปจิรราชกระทำมุสาวาทต่อกปิละดาบสโพธิสัตว์ จนถูกแผ่นดินสูบ)      การปฏิบัติธรรมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดต่อตัวของเราเอง และเป็นผลดีต่อบุคคลรอบข้างไปจนถึงมวลมนุษยชาติทั้งหลาย ซึ่งกลางกายของมนุษย์เรานั้น มีแหล่งกำเนิดแห่งความสุขอยู่แล้ว เป็นที่สิงสถิตของพระธรรมกาย และวิธีการที่จะทำให้เข้าถึงธรรมกายอันเป็นต้นแหล่งแห่งความสุขได้นั้น จะต้องหมั่นทำใจหยุดใจนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ จนใจละเอียดหยุดนิ่งถูกส่วน ก็จะสามารถเข้ากลางกายภายในได้ ดังนั้นการดำเนินจิตเข้าสู่เส้นทางสายกลางจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะจะทำให้มวลมนุษย์หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะทั้งหลายไปสู่อายตนนิพพานในที่สุด มีวาระพระบาลีที่ปรากฏอยู่ใน เจติยราชชาดก ความว่า                               “ตสฺมา หิ ฉนฺทาคมนํ    นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา                          อทุฏฺฐจิตฺโต ภาเสยฺย    คิรํ สจฺจูปสญฺหิตํ      เพราะฉะนั้นแล บัณฑิตทั้งหลายไม่สรรเสริญฉันทาคติ คือความลำเอียงเพราะรัก บุคคลไม่พึงเป็นผู้ที่มีจิตถูกฉันทาคติประทุษร้าย พึงกล่าวแต่คำที่อิงคำสัตย์เท่านั้น”      บัณฑิตทั้งหลายในกาลก่อนท่านไม่สรรเสริญผู้ที่มีความลำเอียง ไม่ว่าจะลำเอียงด้วยความรัก ด้วยความชัง ด้วยความหลง หรือด้วยความกลัวก็ตาม เพราะความเป็นคนลำเอียงนี้ จะทำให้ผู้นั้นไม่อาจดำรงอยู่ในความถูกต้องดีงามได้ กลับจะทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตนและคนที่ตนเองรัก เท่านั้น เมื่อไม่ตั้งอยู่ในธรรมแล้ว จะทำให้ตนเสื่อมเสียชื่อเสียง อาจพลาดพลั้งไปกระทำบาปอกุศลอีก แล้วต้องไปเสวยวิบากกรรมอันเผ็ดร้อนในทุคติภูมิ ฉะนั้นบัณฑิตทั้งหลายจึงสรรเสริญแต่การกล่าวคำสัตย์จริง ซึ่งจะอำนวยประโยชน์ทั้งต่อตนเองและชาวโลก      พระบรมศาสดาของเราทรงติเตียนผู้ที่กล่าวมุสาวาทมาก เพราะไม่มีกรรมชนิดใดที่ผู้กล่าวเท็จทำไม่ได้ พระพุทธองค์ยังตรัสถึงโทษของการกล่าวคำเท็จว่ามีนรกเป็นที่สุด …

โทษของการพูดโกหก Read More »

เปรตเฝ้าทรัพย์ (เรื่องลูกสาวทำบุญกับพระบรมศาสดาและหมู่สงฆ์อุทิศให้บิดาอดีตคฤหบดีที่เป็นเปรต)      การใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์นี้ จะว่าทำได้ง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก แต่หากผู้ใดฉลาดในการใช้ชีวิต และไม่ประมาท ตั้งใจทำความดีด้วยการหมั่นทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ปฏิบัติธรรมทุกๆ วันมิได้ขาดเลยแม้แต่เพียงวันเดียว การดำรงชีวิตอยู่อย่างนี้ ถือว่าได้กำไรชีวิตจริงๆ      คำว่า”กำไร” หมายถึงว่า การลงทุนนั้นไม่มีการขาดทุน มีแต่จะได้กับได้ คือบุญเก่าก็เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ เราจะได้บุญเป็นกำไรของชีวิต บุญนั้นเป็นเหมือนขุมทรัพย์ที่มีค่ามหาศาล เป็นประดุจแก้วสารพัดนึก ควรที่เราจะรีบตักตวงกันให้เต็มที่ ถ้าเกิดมาแล้วไม่ได้สั่งสมความดีเอาไว้ ชีวิตนี้ยังบกพร่องอยู่ เป็นชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ เกิดมาก็เสียโอกาสที่ดีๆ ไป ดังนั้นเมื่อมีโอกาสในการทำความดีแล้ว ก็ต้องทำให้เต็มที่ ให้คุ้มค่ากันมากที่สุด มีวาระพระบาลีกล่าวไว้ใน มัจฉริยสูตร ว่า      “คนตระหนี่ย่อมกลัวความหิวและความกระหาย ความหิวและความกระหายนั้น ย่อมถูกต้องคนตระหนี่นั้น ผู้เป็นพาลทั้งในโลกนี้และในโลกหน้า เพราะฉะนั้น บุคคลควรกำจัดความตระหนี่อันเป็นสนิมในใจ แล้วให้ทานเถิด เพราะบุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า”      สมบัติต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาให้เราใช้สอยได้อย่างสะดวกสบายในปัจจุบันชาตินี้ นอกจากได้มาด้วยความสามารถในการทำงานแล้ว ยังเป็นผลสืบเนื่องมาจากการทำทานในภพชาติอดีตอีกด้วย ซึ่งตามมาหล่อเลี้ยงรักษาตัวเรา เราจะเห็นคุณค่าของบุญก็ต่อเมื่อละโลกไปแล้ว ไปบังเกิดในสุคติหรือทุคติภูมิที่ไม่ต้องทำมาหากินนั่นแหละ เพราะภพภูมิต่างๆ เหล่านั้น …

เปรตเฝ้าทรัพย์ Read More »