ธรรมะเพื่อประชาชน

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – แม้เป็นเทวดาก็อย่าประมาท บุคคลผู้ปรารถนาโภคะอันโอฬารต่อๆ ไป พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตผู้ไม่ประมาทย่อมยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์ทั้งสอง คือ ประโยชน์ในภพนี้ และประโยชน์ใน ภพหน้า สรรพสัตว์ทั้งหลายต่างปรารถนาความสุข ห่างไกลจากความทุกข์ แล้วมุ่งแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุด และความปลอดภัยให้กับชีวิต แม้ผู้คนจำนวนมากจะมีความสุขทางด้านทรัพย์สินเงินทอง หรือยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ก็ยังต้องทุกข์ใจในหลายๆ เรื่อง บางคนแสวงหาความสุขตลอดชีวิตก็ไม่เคยพบเจอ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทรงค้นพบว่า ทางที่จะนำไปสู่ความสุขอันเป็นนิรันดร์นั้น ต้องทำใจให้หยุดนิ่งในกลางกาย กลั่นใจให้ใสบริสุทธิ์ จนหลุดพ้นจากต้นแหล่งแห่งทุกข์ หลุดจากความมืดคืออวิชชา กลายมาเป็นความสว่างแห่งปัญญาความรู้แจ้ง การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด สำหรับชีวิตของผู้ที่ปรารถนาความสุขที่แท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ทุติยอัปปมาทสูตร ว่า โภเค ปตฺถยมาเนน อุฬาเร อปราปเร อปฺปมาทํ ปสํสนฺติ ปุญฺกิริยาสุ ปณฺฑิตา อปฺปมตฺโต อุโภ อตฺเถ อธิคฺคณฺหาติ ปณฺฑิโต บุคคลผู้ปรารถนาโภคะอันโอฬารต่อๆ ไป พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตผู้ไม่ประมาทย่อมยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์ทั้งสอง …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – แม้เป็นเทวดาก็อย่าประมาท Read More »

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – เลิกอบายมุข พบสุขที่แท้จริง     ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้ดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ย่อมประสบภัยเวรอันใด ที่เป็นไปในปัจจุบันก็มี ที่เป็นไปในสัมปรายภพก็มี ได้เสวยทุกข์โทมนัสที่เป็นไปทางใจก็มี ก็เพราะดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทเป็นปัจจัย เมื่ออริยสาวกงดเว้นจากการดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ภัยเวร อันนั้น เป็นอันสงบระงับไปด้วยประการฉะนี้     ความตายติดตามตัวเรามาพร้อมๆ กับการลืมตาขึ้นมาดูโลก เหมือนกับดอกเห็ดที่ผุดขึ้นมาพร้อมกับดิน เราไม่สามารถหนีพ้นจากความตายไปได้ บัณฑิตนักปราชญ์ผู้มีปัญญา ท่านเห็นว่า ความตายนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัว ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่เป็นเรื่องปกติธรรมดา ที่ทุกๆ คนจะต้องเผชิญ อันที่จริง ความตายเป็นเพียงการย้ายที่อยู่อาศัย ไปสู่ภพภูมิที่เหมาะสมกับบุญบารมี หรือบาปอกุศลที่ได้ทำไว้ ผู้มีบุญมากก็ย้ายที่อยู่ไปสู่สุคติ ผู้มีบาปมากก็ต้องไปอยู่ในอบายภูมิ เสวยวิบากกรรมในแดนแห่งทุคติ หากว่าเราไม่ประสงค์จะตายอีก มีวิธีเดียวเท่านั้น คือ เราต้องแสวงหาหนทางที่ไม่กลับมาเกิดอีก ด้วยการหมั่นฝึกฝนอบรมใจให้หยุดนิ่ง เข้ากลางของกลางไปให้เข้าถึงกายธรรมอรหัต ขจัดกิเลสอาสวะให้หมดสิ้นไป  เมื่อทำได้อย่างนี้ เราจะหลุดพ้นจากพญามัจจุราชได้อย่างถาวร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ ในปฐมภยเวรสูตร …

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – เลิกอบายมุข พบสุขที่แท้จริง Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อรกศาสดา ธรรมชาติของใจนั้น สุดแสนจะว่องไว พร้อมจะท่องเที่ยวไปได้ทุกที่ทุกเวลา แม้ช่วงเวลาเพียงเล็กน้อย ใจยังล่องลอยไปได้จนเราตามไม่ทัน ผู้ที่ไม่คอยระวังรักษาใจ มัวปล่อยให้ใจฟุ้งซ่าน ย่อมมีชีวิตที่สับสนวุ่นวาย เป็นอันตรายทั้งต่อตนเองและผู้อื่น แม้ใจคนเราจะเป็นสิ่งที่อ่อนไหว เปลี่ยนแปลงได้ง่าย แต่เป็นสิ่งที่ฝึกหัดให้หยุดนิ่งได้ด้วยการปฏิบัติธรรม การวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อย่างเบาสบายให้ต่อเนื่อง ถือเป็นศิลปะที่จะต้องอาศัยการฝึกฝน วางหนักไปก็ไม่ได้ เบาไปก็ไม่พอดี ต้องวางพอดีๆ เหมือนคนเอามีดกรีดลงบนใบบัวให้เป็นรอย หนักไปใบก็ขาด เบาไปใบก็ไม่เป็นรอย ต้องวางมีดพอดีๆ อย่างมีศิลปะ การวางใจก็เช่นกัน ต้องวางอย่างมีศิลปะ วางเบาๆ สบายๆ ไม่ช้าใจเราย่อมจะหยุดนิ่งได้อย่างง่ายดาย และเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ในที่สุด หัตถิปาลกุมารได้กล่าวอมตวาจาไว้ใน หัตถิปาลชาดก ว่า ยถาปิ นาวํ ปุริโสทกมฺห เอเรติ เจนํ อุปเนติ ตีรํ เอวํ พฺยาธิ สตตํ ชรา จ อุปเนติ มจฺจุวสมนฺตกสฺส คนแจวเรือรับคนไปส่งฝั่งโน้น และนำเรือกลับมาฝั่งนี้ ฉันใด …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อรกศาสดา Read More »

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – สุราเป็นเหตุ     บัณฑิตเห็นภัยในนรกแล้ว พึงเว้นบาปเสีย สมาทานอริยธรรม ไม่พึงเบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย ในเมื่อความพยายามมีอยู่ ไม่พึงกล่าวคำเท็จทั้งที่รู้ ไม่พึงแตะต้องของที่เจ้าของไม่ได้ให้ ยินดีด้วยภริยาของตน ไม่พึงยินดีภริยาผู้อื่น และไม่พึงดื่มสุราเมรัยเครื่องยังจิตให้หลงใหล พึงระลึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่เสมอ     ทุกครั้งที่เราสร้างความดี ไม่ว่าจะเป็นการให้ทาน รักษาศีลหรือเจริญภาวนา บุญเกิดขึ้นในตัวของเราที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เป็นบุญธาตุที่ใส สว่าง สะอาด บริสุทธิ์ เมื่อกระแสบุญเมื่อหลั่งไหลเข้าสู่ศูนย์กลางกายจะรวมเป็นดวง เรียกว่าดวงบุญ ติดอยู่ที่ศูนย์กลางกำเนิดของกายมนุษย์ ดวงบุญนี้เป็นบ่อเกิดแห่งความสุขความสำเร็จในชีวิต เมื่อเราปรารถนาสิ่งใด ก็ให้อธิษฐานจิตที่กลางดวงบุญนั้น แล้วบุญในตัวจะอำนวยผลให้เราได้สำเร็จสมดังใจ     ดังนั้น การสั่งสมบุญเป็นเรื่องสำคัญสำหรับชีวิตของมนุษย์ทุกๆ คน โดยเฉพาะบุญละเอียด ที่เกิดจากการเจริญสมาธิภาวนา ทำใจให้หยุดให้นิ่ง เป็นสิ่งที่เราทั้งหลาย ต้องทำกันทุกวัน วันละหลายๆ ครั้ง ยิ่งทำได้ตลอดเวลายิ่งดี เพราะเป็นหนทางที่จะทำให้เราได้เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในกันทุกคน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน คิหิสูตร ว่า   นิรเยสุ ภยํ ทิสฺวา    ปาปานิ …

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – สุราเป็นเหตุ Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ตายก่อนตาย ตายแล้วสบาย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านี้เรากล่าวว่า เป็นผู้ไม่ประมาท ย่อมเจริญมรณานุสติ เพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะ ทั้งหลายอย่างแรงกล้า อุปสรรคและความพ่ายแพ้ ไม่เคยทำให้นักสู้ยอมแพ้ได้ เพราะนักสู้ที่แท้จริง แม้จะล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า เขายังคงสู้ต่อไป จนกว่าจะประสบชัยชนะ นักปฏิบัติธรรมก็เช่นเดียวกัน ที่ผ่านมา บางท่านอาจจะยังไม่สมหวังกับผลการปฏิบัติธรรม ให้สวมหัวใจของนักสู้ผู้ไม่ยอมแพ้ ความไม่สมหวังจะอยู่กับเราได้ไม่นาน ให้หมั่นทำความเพียร ทำใจหยุดใจนิ่งเป็นประจำสม่ำเสมอ ในไม่ช้าเราย่อมจะเข้าถึงพระธรรมกายภายใน มีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึกอย่างแน่นอน พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ใน ปฐมมรณัสสติสูตร ว่า ภิกษุใด เจริญมรณานุสติอย่างนี้ว่า โอหนอ เราพึงมีชีวิตอยู่ได้ชั่วขณะที่เคี้ยวข้าวคำหนึ่งกลืนกิน หรือเราพึงมีชีวิต อยู่ได้ชั่วขณะที่หายใจเข้าแล้วหายใจออก หรือหายใจออกแล้วหายใจเข้า เราพึงมนสิการคำสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้า เราพึงกระทำกิจให้มากหนอ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านี้เรากล่าวว่า เป็นผู้ไม่ประมาท ย่อมเจริญมรณานุสติ เพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลายอย่างแรงกล้า ความตายเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับทุกๆ ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ คนโง่หรือฉลาด เศรษฐีหรือยาจก ต่างมีสิ่งหนึ่งที่เสมอเหมือนกันหมด ไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบ นั่นคือความตายนั่นเอง ไม่เพียงแต่บนโลกมนุษย์นี้เท่านั้น ที่จะต้องเผชิญหน้ากับพญามัจจุราชผู้มีเสนาใหญ่ แม้ชาวสวรรค์ทุกชั้นฟ้าที่เสวยทิพยสมบัติ …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ตายก่อนตาย ตายแล้วสบาย Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – กาลเวลากับการเปลี่ยนแแปลง กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละไปตามลำดับ บุคคลเมื่อเห็นมรณภัยแล้ว พึงละอามิสในโลกเสีย มุ่งสู่สันติเถิด     วันคืนล่วงไปๆ สรรพสิ่งและสรรพสัตว์ทั้งหลาย ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้า  รถราบ้านช่อง คน สัตว์ สิ่งของ ทั้งหมดเหล่านี้ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ เหมือนต้นไม้ซึ่งแต่เดิมเราเคยเห็นมันเป็นต้นเล็กๆ  ไม่นานก็เจริญเติบโต แผ่กิ่งก้านสาขา แตกใบ ผลิดอก ออกผล ให้ความสดชื่นแก่ทุกชีวิต ครั้นไม่นานดอกไม้ที่ดูสวยสดงดงามนั้น ก็เหี่ยวแห้งร่วงโรยไปตามกาลเวลา     ชีวิตของเราก็เช่นเดียวกัน มีการเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา เปลี่ยนแปลงไปสู่ความเสื่อม แล้วนำไปสู่ความตาย เราจึงไม่ควรประมาทในการดำเนินชีวิต ควรมองให้เห็นโทษของความเสื่อม จะได้คลายความยึดมั่นถือมั่นในโลกทั้งปวง เราเกิดมาในโลกนี้ เพียงแค่อาศัยสิ่งต่างๆ ที่มีอยู่ในโลกไว้ใช้สร้างบารมี อย่าไปคิดเป็นจริงเป็นจังอะไร  เมื่อปล่อยวางจากสิ่งที่ไม่เป็นจริงแล้ว ใจจะได้มุ่งแสวงหาสิ่งที่เป็นจริงของชีวิต ที่เรียกว่า อริยสัจ มีใจมุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพาน ชีวิตจะได้เข้าถึงความสุขที่แท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ใน อัจเจนติสูตร ว่า อจฺเจนฺติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย    …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – กาลเวลากับการเปลี่ยนแแปลง Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – สิ่งที่พึงพิจารณาบ่อยๆ ทุกชีวิตที่เกิดมาล้วนแสวงหาความสุขด้วยกันทั้งนั้น เพราะพื้นฐานของทุกชีวิตตั้งอยู่บนความทุกข์ ทั้งทุกข์ประจำและทุกข์จรที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมา แต่ละคนต่างมีวิธีการบำบัดทุกข์บำรุงสุขที่แตกต่างกันไป แต่ความสุขเหล่านั้น มักจะเป็นความสุขชั่วคราว เช่น สุขที่เกิดจากการดูภาพสวยๆ ฟังเสียงเพราะๆ ดมกลิ่นหอมๆ ลิ้มรสที่อร่อยๆ ความสุขที่อิงด้วยอามิสเหล่านี้ ไม่นานก็จืดจางห่างหาย และแปรเปลี่ยนไป เพราะไม่ใช่สุขที่แท้จริง ตำแหน่งแห่งความสุขที่แท้จริง มีจุดเริ่มต้นและจุดสูงสุดอยู่ที่จุดเดียวกัน คือ ที่ศูนย์กลางกายฐาน ที่ ๗ ณ ที่ตรงนี้เป็นจุดที่ปลอดความคิด แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข และความสำเร็จสมหวัง เพียงเรานำใจมาหยุดนิ่งอย่างเบาสบายให้ต่อเนื่องกันไป ไม่นานเราย่อมจะพบกับความสุข อันเป็นอมตะที่แท้จริง มีวาระพระบาลีที่ปรากฏใน เตมิยชาดก ว่า บุคคลเมื่อถูกมัจจุราชครอบงำแล้ว จะยินดีไปทำไม จะมีประโยชน์อะไรด้วยการแสวงหาทรัพย์ ผลไม้ที่สุกแล้ว ย่อมเกิดภัยจากการหล่นเป็นนิตย์ ฉันใด สัตว์ทั้งหลายที่เกิดแล้ว ย่อมมีภัยจากความตายเป็นนิตย์ ฉันนั้น ชนเป็นอันมาก เห็นกันอยู่ในเวลาเช้า บางคนครั้นพอตกเย็นก็ไม่เห็นกันเสียแล้ว ชนเป็นอันมากเห็นกันอยู่ในเวลาเย็น บางคนครั้นพอรุ่งเช้าก็ไม่เห็นกันอีก การเจริญมรณานุสติไม่ใช่เรื่องการมองโลกในแง่ร้าย ที่คิดแล้วทำให้จิตใจของเราหดหู่ แต่เป็นการพิจารณาเห็นโลกและชีวิตไปตามความเป็นจริง เราต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า ความตายเกิดขึ้นกับเราได้ตลอดเวลา …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – สิ่งที่พึงพิจารณาบ่อยๆ Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – สละทุกสิ่งเพื่อรักษาธรรม สละทุกสิ่งเพื่อรักษาธรรม พึงสละทรัพย์ เพื่อรักษาอวัยวะ พึงสละอวัยวะ เพื่อรักษาชีวิต เมื่อเล็งเห็นประโยชน์สูงสุด พึงสละทั้งอวัยวะ และชีวิต เพื่อรักษาธรรมไว้     เวลาแห่งการประพฤติธรรม เป็นเวลาที่มีคุณค่าอย่างยิ่งต่อตัวของเรา และต่อโลก การสร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่โลกนั้น ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ เพราะธรรมกาย มีอยู่แล้วในตัวของมนุษย์ทุกคนในโลก ไม่ว่าจะเป็นชาติไหน ศาสนาไหน หรือเผ่าพันธุ์ใดก็ตาม ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ ทุกคนสามารถเข้าถึงธรรมกายได้ทั้งนั้น ด้วยการฝึกใจให้หยุดนิ่ง ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้ว ความสุข ความบริสุทธิ์ ความเบิกบาน ที่เกิดขึ้นจากการเข้าถึงธรรมกาย จะแผ่ขยายออกไป กลั่นบรรยากาศ และทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ให้สะอาดบริสุทธิ์ขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่คลุมไปทั่วโลก และในไม่ช้า โลกก็จะเข้าถึงสันติสุขอันไพบูลย์      พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนให้ชาวพุทธเข้าถึงธรรม ท่านยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิตเพื่อรักษาธรรมไว้ ในการเสียสละบางสิ่งบางอย่าง เพื่อให้เข้าถึงสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่า ท่านได้เรียงลำดับความสำคัญ ดังนี้ จเช ธนํ องฺควรสฺส เหตุ    …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – สละทุกสิ่งเพื่อรักษาธรรม Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ความไม่ประมาท มนุษย์ทุกชาติทุกศาสนา ล้วนปรารถนาให้โลกมีสันติสุขที่แท้จริง แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะทำอย่างไร จนกระทั่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงค้นพบว่า วิธีการที่จะทำให้โลกเกิดสันติสุขที่แท้จริงนั้น จะต้องให้ทุกคนในโลกเข้าถึงสันติสุขภายในก่อน คือ เข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งมีอยู่แล้วในตัวของทุกๆ คน ธรรมกายเป็นแหล่งกำเนิดของความสุข ความบริสุทธิ์ เป็นแหล่งของสติ แหล่งของปัญญา เมื่อเข้าถึงแล้ว มนุษย์จะมีความคิด คำพูด และการกระทำที่ดี มีจิตเปี่ยมด้วยเมตตาปรารถนาดีต่อกัน จะมีการแบ่งปันซึ่งกันและกัน เมื่อนั้นสันติสุขที่แท้จริงก็จะบังเกิดขึ้นในโลก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ใน สติปัฏฐานสูตร ว่า หนทางนี้เป็นทางสายเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์ เพื่อล่วงความโศก และปริเทวะ เพื่อความดับสูญแห่งทุกข์โทมนัส เพื่อบรรลุธรรมที่ถูกต้อง เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง หนทางสายนี้คือ สติปัฏฐาน ๔ มีการพิจารณาเห็นกายในกาย เวทนาในเวทนา จิตในจิต ธรรมในธรรม เมื่อมีความเพียร มีสติสัมปชัญญะ ย่อมกำจัดอวิชชา และโทมนัสในโลกได้ พระพุทธองค์ทรงสอนสัตวโลก ให้ปฏิบัติตามหลักใน สติปัฏฐาน ๔ ซึ่งสรรพสัตว์ทั้งหลายที่ต้องการความบริสุทธิ์หมดจดจากสรรพกิเลส จะต้องทำความเพียรให้แก่กล้า มีสติสัมปชัญญะ วางใจเป็นกลางๆ …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ความไม่ประมาท Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อย่างหลงใหลเพลิดเพลิน เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง เพื่อแสวงหาที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง แสวงหาสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นสุขได้ด้วยตนเอง และเป็นตัวตนที่แท้จริง สิ่งที่เราต้องการนี้ รวมประชุมอยู่ในธรรมกายทั้งหมด ธรรมกายคือแก่นของชีวิต เป็นชีวิตในระดับลึกที่อยู่ภายในตัวของเรา ที่ทุกคนมีสิทธิ์จะเข้าถึงได้ หากฝึกใจให้หยุดนิ่ง ถ้าหยุดได้เมื่อไร ก็เข้าถึงได้เมื่อนั้น ไม่จำกัดด้วยกาลเวลา ถ้าเราเข้าถึงธรรมกายแล้ว ชีวิตเราจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น มีความสุขเพิ่มขึ้น ชีวิตจะมีแต่ความมั่นคง และปลอดภัยเสมอ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า ปริชิณฺณมิทํ รูปํ    โรคนิทฺธํ ปภงฺคุณ ภิชฺชติ ปูติ สนฺเทโห    มรณนฺตํ หิ ชีวิตํ รูปกายนี้แก่หง่อมแล้ว เป็นรังของโรค เน่าเปื่อยผุพังลงทุกขณะ ร่างกายของเรานี้ เป็นของเน่าเหม็น จักต้องแตกทำลายไป เพราะชีวิตของเรา มีความตายเป็นที่สุด การได้อัตภาพเป็นมนุษย์เป็นการยาก ต้องมีบุญบารมีมากพอ จึงจะได้เกิดเป็นมนุษย์ แต่พระบรมศาสดาก็ทรงสอน ไม่ให้ยึดติดกับร่างกายนี้มากเกินไป ถึงแม้จะเป็นอุปกรณ์สำคัญ ในการสร้างบุญบารมีเพื่อไปสู่พระนิพพานก็ตาม เพราะร่างกายนี้ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อย่างหลงใหลเพลิดเพลิน Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – ผู้ก่อบาปกรรม ย่อมแพ้สงครามแห่งชีวิต ผู้ทำบาปเป็นปกติ ย่อมเศร้าโศกในโลกนี้ ครั้นละโลกไปแล้วย่อมเศร้าโศก เขาย่อมเศร้าโศกในโลกทั้งสอง เมื่อเห็นกรรมเศร้าหมองของตนแล้วย่อมเดือดร้อน มีคำกล่าวไว้ว่า ซ้อมรบกันร้อยวัน รบกันจริงแค่เพียงวันเดียว จะแพ้ชนะก็รู้กันวันนั้น เหมือนนักกีฬาที่ฟิตซ้อมกันมาหลายเดือน หรือบางทีก็เก็บตัวกันเป็นปีๆ แต่เมื่อถึงเวลาแข่งขัน ก็รู้แพ้รู้ชนะกันในวันเดียวนั่นเอง สงครามแห่งชีวิต ก็เช่นเดียวกัน จะแพ้ชนะก็อยู่ที่วินาทีสุดท้ายตอนใกล้จะละจากโลก แต่จะมีสักกี่คนที่ชนะสงครามของชีวิต คือ แม้ถึงคราวที่ใกล้จะละโลก ก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใส มีใจเบิกบานอยู่ในบุญ และภาคภูมิใจในผลงานแห่งการสร้างบารมีของตนว่า ตลอดชีวิตที่เกิดมาเป็นมนุษย์นั้น ได้สั่งสมความดีไว้มากพอ แล้วจากไปอย่างผู้ชนะ เราจะเป็นนักรบที่เข้มแข็ง เอาชนะในสงครามของชีวิตได้ เมื่อฝึกฝนใจให้คุ้นเคยกับความดี บุญหรือความดีที่ทำนั่นแหละ จะส่งเสริมสนับสนุนให้เราเอาชนะศึกในวันสุดท้ายของชีวิต พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ว่า อิธ โสจติ เปจฺจ โสจต        ปาปการี อุภยตฺถ โสจต โส โสจติ โส วิหญฺติ        ทิสฺวา กมฺมกิลิฏฺ …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – ผู้ก่อบาปกรรม ย่อมแพ้สงครามแห่งชีวิต Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – สัตว์ร้าย รักษาอุโบสถ ผู้มีปัญญาพึงรักษาจิตที่เห็นได้ยาก ละเอียดยิ่งนัก มักตกไปในอารมณ์ที่น่าใคร่ เพราะว่าจิตที่คุ้มครองแล้วนำสุขมาให้         ต้นหญ้าเล็กๆ ที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่  เมื่อถูกใบไม้ร่วงหล่นทับถม หากขาดคนดูแลปัดกวาด ปล่อยให้ใบไม้ทับถมหญ้าทุกๆ วัน ทำให้หญ้าไม่มีโอกาสได้รับออกซิเจนหรือสังเคราะห์แสง จากหญ้าสีเขียวย่อมจะกลายเป็นสีเหลือง และเหี่ยวเฉาตายไปในที่สุดฉันใด         จิตใจที่ถูกอาสวกิเลส คือ ความโลภ โกรธ หลง ครอบงำทุกวันทุกเวลา โดยเจ้าตัวไม่หาโอกาสขจัดออกไป จิตนั้นย่อมมัวหมอง ระทมทุกข์และเสื่อมจากความดีได้ ฉันนั้น          ดังนั้น การให้โอกาสกับตนเอง ด้วยการสละเวลามานั่งธรรมะ ฝึกฝนใจ ให้หยุดนิ่ง จึงเป็นวิธีการอันประเสริฐ ที่จะทำให้จิตดวงนี้เป็น จิตที่ประภัสสร สว่างไสวและใสบริสุทธิ์ เป็นใจที่เหมาะสมต่อการเข้าถึงที่พึ่งอันประเสริฐ คือ พระรัตนตรัยนั่นเอง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า สุทุทฺทสํ สุนิปุณํ        ยตฺถ …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – สัตว์ร้าย รักษาอุโบสถ Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – กลิ่นแห่งความหลุดพ้น การเดินทางไกลสู่อายตนนิพพาน เป็นเป้าหมายอันสูงสุดของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ทุกชีวิตที่เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในสังสารวัฏนี้ ความตั้งใจดั้งเดิมจริงๆ คือ มุ่งกำจัดอาสวกิเลสให้หมดสิ้นไป จะได้ไม่ต้องกลับมาเกิดอีก นั่นคือวัตถุประสงค์ดั้งเดิมของทุกๆ ชีวิต การที่จะดำเนินจิตของเราให้หลุดพ้นจากกิเลสอาสวะนั้น ต้องดำเนินไปตามเส้นทางสายกลาง ที่เรียกว่ามัชฌิมาปฏิปทา หนทางแห่งความบริสุทธิ์ในกลางกาย ทำใจหยุดในหยุดลงไป ไม่ถอนถอย ตรงศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย ต่างดำเนินจิตไปสู่อายตนนิพพาน ดังนั้น ตรงศูนย์กลางกายนี้จึงสำคัญมาก เพราะเป็นต้นทางที่จะบรรลุมรรคผลนิพพาน ถ้าเราอยากสมปรารถนามีความสุขที่แท้จริง ก็ให้ทำใจให้หยุดนิ่งที่ตรงนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่ากัสสปะ ได้ตรัสพระคาถาไว้ใน อามคันธสูตรว่า การไม่กินปลา และเนื้อ ความประพฤติเป็นคนเปลือย ความเป็นคนโล้น การเกล้าชฎา ความเป็นผู้หมักหมมด้วยธุลี การครองหนังเสือพร้อมเล็บ การบำเรอไฟ หรือแม้ว่าความเศร้าหมองในกายที่เป็นไป ด้วยความปรารถนา การย่างกิเลสเป็นอันมากในโลก มีมนต์ และการเซ่นสรวง การบูชายัญ และการซ่องเสพ ย่อมไม่ยังสัตว์ ผู้ไม่ข้ามพ้นความสงสัยให้หมดจดได้ ผู้ใดคุ้มครองดีแล้วในอินทรีย์ทั้งหลาย รู้แจ้งอินทรีย์แล้ว ตั้งอยู่ในธรรม ยินดีในความเป็นคนตรง และอ่อนโยน ย่อมล่วงธรรมเป็นเครื่องข้อง …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – กลิ่นแห่งความหลุดพ้น Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – งดเว้นจากอกุศลกรรม ใครทำบาป คนนั้นก็เศร้าหมองเอง ใครไม่ทำบาป คนนั้นก็บริสุทธิ์ ความบริสุทธิ์ และไม่บริสุทธิ์เป็นเรื่องเฉพาะตน คนอื่นไม่สามารถไถ่บาป ชำระให้ตนเองบริสุทธิ์ได้         ในสังสารวัฏอันหาเบื้องต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลายไม่ได้นี้ ยังมีเรื่องราวมากมายที่ลึกลับซับซ้อน มีฉากหลังที่คอยบังคับบัญชาให้มวลมนุษยชาติทั้งหลายตกอยู่ในความประมาท ให้มัวเมาในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสอันเป็นเหยื่อล่อของ พญามาร ที่ร้อยรัดสรรพสัตว์ทั้งหลายไว้ ทำให้เขาเหล่านั้น ต่างลืมเลือนเป้าหมายดั้งเดิม ที่เกิดมาเพื่อแสวงหาหนทางของพระนิพพาน เมื่อถูกความไม่รู้คืออวิชชาเข้าครอบงำ จึงไม่ได้คิดถึงความเป็นจริงของชีวิตที่ว่า เราทุกๆ คนเกิดมาแล้วต้องตาย สังขารร่างกายนี้ มีไว้เพื่อใช้สร้างบารมี เมื่อเวลาในโลกมนุษย์หมดลง  ต้องเคลื่อนย้ายไปสู่ภพใหม่  ยิ่งหากใครได้ตั้งใจประพฤติ ปฏิบัติธรรม กลั่นกาย วาจา ใจของตนให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใสอยู่ตลอดเวลา ชีวิตของผู้นั้นจะปลอดภัย เพราะดำเนินอยู่บนเส้นทางของผู้มีชีวิตอันประเสริฐ เป็นชีวิตที่มีคุณค่า และน่ายกย่องสรรเสริญอย่างยิ่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบทว่า อตฺตนาว กตํ ปาปํ          …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – งดเว้นจากอกุศลกรรม Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – บาปแม้น้อยนิด อย่าคิดทำ ผู้ฝึกตนดีแล้ว ย่อมได้ในสิ่งที่บุคคลอื่นได้โดยยาก เกิดเป็นคนต้องฝึกฝนตนเอง จึงจะสามารถประสบความสำเร็จได้ ช้างเผือก ได้ชื่อว่าเป็นช้างประเสริฐกว่าช้างทั้งปวง ย่อมเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และเป็นสิ่งที่หาได้ยาก แต่บุคคลผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์นั้น ต้องอาศัยการฝึกฝน แก้ไขเปลี่ยน แปลงให้ดียิ่งขึ้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและเหล่าพระอรหันต์  ทั้งหลาย ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในการดำเนินชีวิตในสังสารวัฏ ท่านเหล่านั้นล้วนผ่านการฝึกฝนตน มานับภพนับชาติไม่ถ้วน เราก็เช่นเดียวกัน จะประสบความสำเร็จของชีวิตในสังสารวัฏได้ ต้องหมั่นฝึกฝนใจให้สะอาดบริสุทธิ์ยิ่งๆ ขึ้นไป  ดังนั้น การฝึกฝนใจจึงเป็นสิ่งที่เราต้องทำเป็นประจำ เพราะใจที่ฝึกดีแล้ว สามารถกำจัดกิเลสอาสวะให้หมดสิ้นได้ และจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ประเสริฐอย่างแท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน เกฬิสีลชาดก ว่า หงส์ก็ดี นกกระเรียนก็ดี นกยูงก็ดี ช้างก็ดี เก้งก็ดี ย่อมกลัวราชสีห์ทั้งนั้น ดังนั้น จะถือเอาร่างกาย เป็นประมาณไม่ได้ ฉันใด ในหมู่มนุษย์ก็ฉันนั้น แม้เด็กมีปัญญา ก็เป็นผู้ใหญ่ได้ คนโง่ถึงร่างกายจะใหญ่โต ก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ แม้พญาราชสีห์จะไม่ใช่สัตว์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แต่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแห่งป่า เป็นที่ครั่นคร้ามของเหล่าสัตว์ทั้งหลาย เพราะมีกำลังเรี่ยวแรงและสติปัญญามากกว่าสัตว์ทั้งปวง    คนเราก็เช่นกัน …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – บาปแม้น้อยนิด อย่าคิดทำ Read More »