krirk

มงคลที่ ๑๒ เลี้ยงดูบุตร – สงเคราะห์บุตรให้เข้าถึงธรรม มารดาบิดา ท่านว่าเป็นพรหม เป็นบุรพาจารย์ เป็นผู้ควรแก่การนับถือของบุตรและเป็นผู้อนุเคราะห์บุตร         ผู้ใดได้เข้าถึงไตรสรณคมน์ เช่นพระอริยเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย ผู้นั้นนับว่าเป็นผู้ทรงคุณธรรมอันประเสริฐ  นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวว่า พ่อแม่เป็นประดุจพระอรหันต์ในบ้าน สิ่งที่จะยังความภาคภูมิใจให้กับผู้ที่เป็นพ่อแม่มากที่สุด คือ การมีลูกเป็นคนดี ถ้าได้ลูกดี และมีความกตัญญูกตเวที พ่อแม่จะมีแต่ความปลื้มปีติ เป็นสุขใจ แต่การที่ลูกจะเป็นคนดีที่แท้จริงได้นั้น พ่อแม่จะต้องอบรมพร่ำสอน และปฏิบัติตัวเป็นแบบอย่างที่ดีงามแก่ลูก ตลอดจนเป็นต้นแบบของลูกในการบำเพ็ญทาน รักษาศีลและเจริญภาวนา มีพระบาลีในขุททกนิกาย ชาดก สัตตตินิบาต ว่า “พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร    ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ    ปชาย อนุกมฺปกา         มารดาบิดา ท่านว่าเป็นพรหม เป็นบุรพาจารย์ เป็นผู้ควรแก่การนับถือของบุตรและเป็นผู้อนุเคราะห์บุตร”            การที่ลูกจะเป็นคนดีหรือไม่นั้น อยู่ที่การเลี้ยงดูของพ่อแม่ ถ้าหากพ่อแม่เลี้ยงดูลูกอย่างดี ป้องกันไม่ให้ลูกทำบาปอกุศล ให้ทำแต่ความดี ส่งเสริมให้ลูกได้รับการศึกษาเล่าเรียนทั้งทางโลกและทางธรรม …

มงคลที่ ๑๒ เลี้ยงดูบุตร – สงเคราะห์บุตรให้เข้าถึงธรรม Read More »

แสวงจุดร่วม สมานจุดต่าง การสร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นแก่โลกไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ เพราะธรรมกายมีอยู่แล้วในตัวของมนุษย์ทุกคนในโลก โดยไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนาและเผ่าพันธุ์ ขึ้นชื่อว่าเป็นมนุษย์ ทุกคนสามารถเข้าถึงธรรมกายได้ทั้งนั้น ด้วยการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้ว ความสุข ความบริสุทธิ์ ความเบิกบานที่เกิดขึ้นจากการเข้าถึงธรรมกายภายในของเราแต่ละคน จะแผ่ขยายออกไป กลั่นบรรยากาศและทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ให้สะอาดบริสุทธิ์ขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่คลุมไปทั่วโลก แล้วในไม่ช้า โลกทั้งโลกจะเข้าถึงสันติสุขที่แท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย จริยาปิฎก ว่า “วิวาทํ ภยโต ทิสฺวา อวิวาทญฺจ เขมโต สมคฺคา สขิลา โหถ เอสา พุทฺธานุสาสนี ท่านทั้งหลายจงเห็นการทะเลาะวิวาทโดยความเป็นภัย เห็นความไม่วิวาทโดยความเป็นธรรมอันเกษม จงเป็นผู้พร้อมเพรียงกัน มีความประนีประนอมกันเถิด นี้เป็นพุทธานุสาสนี” สันติภาพของโลกจะบังเกิดขึ้นได้ ถ้าทุกคนมีความเข้าใจกัน คิด พูด ทำในสิ่งที่ดีๆ เหมือนกัน แสวงจุดร่วมสมานนจุดต่าง ไม่เพ่งโทษกัน แต่มีความรักปรารถนาดี และพร้อมที่จะอภัยต่อกันเสมอ ถ้าหากทุกคนรวมใจเป็นหนึ่งเดียว มีความสามัคคีกลมเกลียวกัน ลด …

แสวงจุดร่วม สมานจุดต่าง Read More »

บ้านกัลยาณมิตร พระธรรมกายเป็นต้นแหล่งแห่งความสุข และความบริสุทธิ์ มีอยู่ในตัวของทุกๆ คน ไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนา และเผ่าพันธุ์ มนุษย์ส่วนใหญ่เมื่อยังไม่รู้จัก จึงแสวงหากันผิดที่ ทั้งๆ ที่ปรารถนาอยากเข้าถึงความสุขที่แท้จริง เมื่อหาผิดที่ก็ไม่เจอ ทำให้ต้องแสวงหาเรื่อยไป ความสุขที่แท้จริงรวมประชุมกันอยู่ในกลางธรรมกายที่มีอยู่ในตัวของเรานี่แหละ จะเข้าถึงได้ด้วยใจหยุดนิ่ง ซึ่งมีวิธีการเดียวคือ เอาใจมาหยุดไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ นี้เท่านั้น แล้วเราจะเข้าถึงแหล่งแห่งเอกันตบรมสุข เป็นสุขล้วนๆ ที่ไม่มีทุกข์เจือปน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “ความยินดีในธรรมย่อมชนะความยินดีทั้งปวง รสแห่งธรรมชนะรสทั้งปวง การประพฤติธรรมเป็นความดี การบำเพ็ญการกุศลเป็นความดี การให้ความอนุเคราะห์แก่หมู่สัตว์ทั้งหลายเป็นความดี ธรรมที่ประพฤติดีแล้วย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม แล้วย่อมนำความสุขมาให้” หลวงพ่อจึงมีความปรารถนาอย่างยิ่ง ที่จะให้พวกเราทุกคนในครอบครัว ทั้งภายในและต่างประเทศได้เข้าถึงพระธรรมกาย จะได้รู้จักคำที่ว่ารสแห่งธรรมชนะรสทั้งปวงนั้นเป็นอย่างไร เข้าถึงแล้วจะยังประโยชน์สุขให้แก่ตนเองและต่อโลกอย่างไร เมื่อไรที่เราได้รับรสแห่งธรรม เมื่อนั้นจะรู้ด้วยตนเองว่า อะไรเป็นงานหลักและเป็นงานที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ ความรักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเองจะเกิดขึ้น จะมีมหากรุณาเกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องมีผลประโยชน์ใดๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกคนจะมีใจมุ่งตรงต่อจุดหมายปลายทางของชีวิต โดยมีมรรคผลนิพพานเป็นแก่นสาร ปรารถนาอยากให้คนทั้งโลกได้เข้าถึงพระธรรมกาย และอยากให้มวลมนุษยชาติมีความสุข เป็นความปรารถนาที่ยืนอยู่บนพื้นฐานของเจตนาอันบริสุทธิ์ ดังนั้น หลวงพ่อถึงปรารถนาที่จะให้ทุกหลังคาเรือนทั่วโลก เป็นครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ครอบครัวที่สมาชิกทุกคนในบ้านเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข …

บ้านกัลยาณมิตร Read More »

โลภนักมักลาภหาย เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง เพื่อแสวงหาที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง แสวงหาสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นสุขได้ด้วยตนเอง และเป็นตัวตนที่แท้จริง สิ่งที่เราต้องการนี้รวมประชุมอยู่ในธรรมกายทั้งหมด ธรรมกายคือแก่นของชีวิต เป็นชีวิตในระดับลึกที่อยู่ภายในตัวของเรา ที่ทุกคนมีสิทธิ์จะเข้าถึงได้หากฝึกใจให้หยุดนิ่ง ถ้าหยุดได้เมื่อไรก็เข้าถึงได้เมื่อนั้น เมื่อเราเข้าถึงธรรมกายแล้ว ชีวิตเราจะอยู่อย่างมีความหมาย และอยู่อย่างมีเป้าหมาย เป็นชีวิตที่มีแก่นสารสาระมีความมั่นคง และปลอดภัยตลอดกาล พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน สีลวนาคชาดก ว่า “อกตญฺญุสฺส โปสสฺส นิจฺจํ วิวรทสฺสิโน สพฺพญฺเจ ปฐวึ ทชฺชา เนว นํ อภิราธเย ถึงหากจะให้แผ่นดินทั้งหมด แก่คนอกตัญญู ผู้คอยมองหาช่องอยู่เป็นนิตย์ ก็ไม่ทำให้เขาพอใจได้” ไม่มีสมบัติชิ้นใดในโลก ที่จะทำให้คนโลภมาก เกิดความรู้สึกว่าเพียงพอ คนโลภจะมีใจพร่องอยู่เป็นนิตย์ ทำให้ไม่ยินดีในสิ่งที่ตนเองได้ ไม่พอใจในสิ่งที่มี หรือแม้ได้สิ่งที่ปรารถนามาแล้ว ก็ยังอยากได้สิ่งอื่นต่อไปอีก บางครั้งถึงขนาดทำบาปอกุศลโดยไม่คำนึงถึงความถูกต้องดีงาม เหตุที่ชาวโลกมีการเอารัดเอาเปรียบกัน ส่วนหนึ่งเกิดจากความโลภ ไม่รู้จักความพอดี ทำให้เกิดการแก่งแย่งชิงดีข่มเหงรังแกกัน ใช้อาวุธเข้าห้ำหั่นกัน โลกจึงเกิดความสับสนวุ่นวาย เพราะความไม่รู้จักพอของมนุษย์นั่นเอง * ดังเรื่องในสมัยพุทธกาล เมื่อพ่อค้าชาวเมืองสาวัตถี ได้เดินทางไปค้าขายยังต่างเมือง ก่อนออกเดินทางต่างชวนกันมาถวายภัตตาหารแด่พระบรมศาสดา และพระภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ …

โลภนักมักลาภหาย Read More »

บัณฑิตควรตักเตือนกัน ธรรมดาของสรรพสัตว์ และสรรพสิ่งทั้งหลาย ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่ความเสื่อม แม้แต่ชีวิตของเราก็เสื่อมไปตามลำดับ จากวัยทารกไปสู่วัยเด็ก วัยรุ่น วัยหนุ่มสาว วัยกลางคน วัยชรา นั่นเป็นความเสื่อมที่เรามองเห็นได้ เราถูกความเสื่อมครอบงำแล้วนำไปสู่ความตาย คือในที่สุดต้องเสื่อมสลายไปสู่ความตายหมด เพราะฉะนั้นเราไม่ควรประมาทในการดำเนินชีวิต ควรมองให้เห็นโทษของความเสื่อม จะได้คลายจากความยึดมั่นถือมั่นในโลกทั้งปวง แล้วมุ่งแสวงหาหนทางแห่งความหลุดพ้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “โอวเทยฺยานุสาเสยฺย อสพฺภา จ นิวารเย สตํ หิ โส ปิโย โหติ อสตํ โหติ อปฺปิโย คนเราควรเตือนสติกัน ควรแนะนำกัน และควรห้ามปรามกันจากธรรมของอสัตบุรุษ คนที่ทำเช่นนั้น ย่อมเป็นที่รักของคนดี แต่ไม่เป็นที่รักของคนไม่ดี” บรรดานักปราชญ์บัณฑิตในกาลก่อน ท่านเห็นความสำคัญของการแนะนำตักเตือนกันว่า เป็นเสมือนหนึ่งการชี้ขุมทรัพย์ บอกทางอันประเสริฐให้ และผู้ที่มีความกล้าหาญที่จะแนะนำตักเตือนผู้อื่นได้นั้น นอกจากจะต้องมีความปรารถนาดีอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว ยังต้องอาศัยกำลังใจอย่างมากก่อนที่จะไปตักเตือนผู้อื่น ต้องอาศัยศิลปะในการพูดเพื่อไม่ให้เกิดการกระทบกระทั่ง หรือกระทบกระเทือนต่อจิตใจ ดังนั้นผู้ชี้ขุมทรัพย์ จึงเป็นเสมือนยอดกัลยาณมิตร ผู้ทำให้ใจของชาวโลกสว่างไสวด้วยแสงแห่งธรรม กัลยาณมิตรจึงเป็นบุคคลสำคัญของโลก เพราะนอกจากจะเป็นแบบอย่างที่ดีแล้ว ยังต้องสามารถที่จะตักเตือนสั่งสอนผู้อื่นได้ดีอีกด้วย ส่วนผู้ที่ถูกตักเตือน …

บัณฑิตควรตักเตือนกัน Read More »

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – ฝ่าเท้ามารดา หนทางพาสู่สวรรค์         บุคคลใดปฏิบัติชอบในมารดา ในบิดา ในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และในสาวกของพระตถาคตเจ้า คนเช่นนั้นย่อมได้ บุญมากแท้ เพราะความประพฤติธรรมในมารดาบิดา ในโลกนี้ บัณฑิตทั้งหลายสรรเสริญเขา ครั้นละโลกนี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงในสวรรค์         เครื่องพันธนาการที่คอยเหนี่ยวรั้งสรรพสัตว์ทั้งหลาย ให้ติดข้องอยู่ในภพสาม ไม่ใช่เครื่องจองจำที่ใช้เหนี่ยวรั้งนักโทษ แต่เป็นความยินดีในทรัพย์สินเงินทอง และในกามคุณทั้งหลาย หากเราไม่มีสติกำกับให้ดี เท่ากับว่า เราตกอยู่ในที่คุมขังที่แน่นหนาที่สุด ยากที่จะหลุดพ้นออกมาได้ เพราะจะถูกกักขังกันเป็นชั้นๆ เริ่มตั้งแต่ นิริยภูมิ มนุสสภูมิ โลกสวรรค์ แม้กระทั่งพรหมและอรูปพรหม ล้วนตกอยู่ในที่คุมขังทั้งสิ้น  ดังนั้น ควรหมั่นให้ทาน รักษาศีล และเจริญสมาธิภาวนา ฝึกฝนอบรมใจให้สะอาดบริสุทธิ์อยู่เสมอ  เมื่อความบริสุทธิ์เต็มเปี่ยม จิตจะหลุดพ้นจากเครื่องพันธนาการทั้งปวงและมุ่งสู่พระนิพพาน ซึ่งเป็นความสุขอันเป็นอมตะอย่างแท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ทุติยขตสูตร ว่า “มาตริ ปิตริ จาปิ        โย สมฺมาปฏิปชฺชติ ตถาคเต …

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – ฝ่าเท้ามารดา หนทางพาสู่สวรรค์ Read More »

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – แทนคุณอันสุดซึ้ง ต้องให้เข้าถึงธรรม         ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวการกระทำตอบแทนไม่ได้ ง่าย แก่ท่านทั้งสอง ทั้งสองท่านคือ มารดาบิดา ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย บุตรพึงประคับประคองมารดาด้วยบ่าข้างหนึ่ง พึงประคับประคองบิดาด้วยบ่าอีกข้างหนึ่ง เขามีชีวิตอยู่ตลอด   ๑๐๐ ปี และเขาพึงปฏิบัติท่านทั้งสอง ด้วยการอบกลิ่น การนวด การให้อาบน้ำและการดัด และท่านทั้งสองนั้น พึงถ่ายอุจจาระปัสสาวะบนบ่าทั้งสองของเขานั่นแหละ         ชีวิตในวันหนึ่งๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนสายน้ำที่ไหลผ่านเลยไปไม่ย้อนกลับ ทุกลมหายใจเข้าออกที่สูญเสียไป ประเดี๋ยววันประเดี๋ยวคืน นั่นคือวันเวลาของชีวิตของคนเราที่ผ่านไป เรากำลังเข้าใกล้ความเสื่อมความชราไปทุกขณะจิต ช่วงเวลาของชีวิตนี้สั้นนัก เราทั้งหลายจึงไม่ควรเป็นผู้ประมาท พึงเร่งทำความเพียร หมั่นประพฤติปฏิบัติธรรมทุกๆ วัน เพื่อความบริสุทธิ์บริบูรณ์ มีจิตใจแน่วแน่ ที่จะมุ่งแสวงหาทางหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งมวล เพื่อไปให้ถึงจุดหมายปลายทางของชีวิต และมีใจมุ่งตรงต่อหนทางของพระนิพพาน เช่นเดียวกับพระอริยเจ้าทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสอุปมาไว้ใน อังคุตตรนิกาย ทุกนิบาต ว่า         “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวการกระทำตอบแทน  …

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – แทนคุณอันสุดซึ้ง ต้องให้เข้าถึงธรรม Read More »

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – เลี้ยงดูพ่อแม่ เกิดก่อสวรรค์ บำรุงบิดามารดา – เลี้ยงดูพ่อแม่ เกิดก่อสวรรค์ บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดยธรรม นักปราชญ์ทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญบุคคลผู้เลี้ยงมารดาและบิดานั้นในโลกนี้ บุคคลนั้นละจากโลกนี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงอยู่ในสวรรค์         สภาพใจของคนทั่วไปที่ยังไม่ได้ฝึกฝน มักจะซัดส่าย ไม่หยุดนิ่ง ดิ้นรนไปมาเหมือนปลาที่ถูกยกขึ้นวางบนบก อยากกลับไปหาแหล่งน้ำ ร่างกายของคนเรานั้น แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงเจริญขึ้นตามวัย อีกทั้งเป็นรูปธรรม แต่กลับไม่มีใครสามารถบังคับให้อยู่ในอำนาจตามต้องการได้ ผิดกับใจที่ดูเหมือนว่ามองไม่เห็นด้วยตาเปล่า กลับพร้อมที่จะยอมรับการฝึกฝนให้เป็นไปตามต้องการ และเมื่อฝึกฝนจนกระทั่งละเอียดอ่อนนุ่มนวล ควรแก่การงานแล้ว ก็สามารถที่จะโน้มน้าวไปที่ไหนก็ได้ตามปรารถนา มีวาระพระบาลีใน สุวรรณสามชาดก ว่า “โย มาตรํ ปิตรํ วา        มจฺโจ ธมฺเมน โปสติ อิเธว นํ ปสํสนฺต        เปจฺจ สคฺเค ปโมทติ         บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดยธรรม นักปราชญ์ทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุคคลผู้เลี้ยงมารดาและบิดานั้นในโลกนี้ บุคคลนั้นละจากโลกนี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงอยู่ในสวรรค์” …

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – เลี้ยงดูพ่อแม่ เกิดก่อสวรรค์ Read More »

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – พระในบ้าน บำรุงบิดามารดา – พระในบ้าน ภิกษุทั้งหลายสัตบุรุษย่อมเป็นคนกตัญญูกตเวที ก็ความเป็นคนกตัญญูกตเวทีนี้ สัตบุรุษทั้งหลายสรรเสริญ ความเป็นคนกตัญญูกตเวทีนี้ เป็นภูมิของสัตบุรุษ         การปฏิบัติธรรม คือ การฝึกใจให้หยุดนิ่ง ให้เข้าถึง พระรัตนตรัยภายใน คือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะและสังฆรัตนะ รัตนะทั้ง ๓ นี้ เป็นสรณะที่แท้จริงของชาวพุทธและชาวโลกทั้งหมด เข้าถึงได้เมื่อไร จึงจะได้ชื่อว่า เป็นชาวพุทธที่แท้จริง เป็นผู้บรรลุวัตถุประสงค์ของการเกิดมาเป็นมนุษย์ พระรัตนตรัยมีอยู่หลายระดับ ซ้อนกันเป็นชั้นๆ เข้าไปภายใน ถ้าเราทำใจให้หยุดได้ ก็จะเข้าถึง แต่ถ้าหยุดไม่ได้ ก็เข้าไม่ถึง เพราะหยุดเป็นตัวสำเร็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน  อังคุตตรนิกาย ทุกนิบาต ว่า         “สปฺปุริโส จ โข ภิกฺขเว กตญฺญู โหติ กตเวที สพฺภิเหตํ  ภิกฺขเว อุปญฺญาตํ  …

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – พระในบ้าน Read More »

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – พญาช้างโพธิสัตว์         ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คนพาลผู้ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ เป็นผู้ไม่ฉลาด เป็นอสัปบุรุษ ย่อมบริหารตนให้ถูกขจัด ถูกทำลาย เป็นผู้มีโทษ วิญญูชนติเตียน และย่อมประสบกรรมมิใช่บุญเป็นอันมาก         เราควรตักเตือนตนเองตลอดเวลาว่า  เกิดมาเพื่อแสวงหา หนทางหลุดพ้นจากทุกข์ ไปสู่อายตนนิพพาน ตราบใดที่เรายังไม่หมดกิเลส จำต้องทนเวียนตายเวียนเกิดอยู่ในกองทุกข์ของสังสารวัฏเรื่อยไป ต้องอาศัยธรรมกายภายในจึงจะขจัดกิเลส อาสวะให้หลุดร่อนออกจากใจ ความทุกข์ทั้งหลายจึงจะหมดไป เพราะธรรมกายเป็นกายตรัสรู้ธรรม เป็นเป้าหมายชีวิตของทุกๆ คนในโลก จะปฏิบัติให้เข้าถึงได้ ต้องเริ่มจากการฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง ให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใสอยู่เป็นประจำ ในไม่ช้าจะเข้าถึงธรรมกาย แล้วชีวิตเราจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น มีความสุขเพิ่มขึ้น มีความมั่นคงและปลอดภัย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ทุจริตวรรค ว่า         “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คนพาลผู้ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ เป็นผู้ไม่ฉลาด เป็นอสัปบุรุษ ย่อมบริหารตนให้ถูกขจัด ถูกทำลาย เป็นผู้มีโทษ วิญญูชนติเตียน และย่อมประสบกรรมมิใช่บุญเป็นอันมาก …

มงคลที่ ๑๑ บำรุงบิดามารดา – พญาช้างโพธิสัตว์ Read More »

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – ผลแห่งอริยวาจา มีวาจาสุภาษิต – ผลแห่งอริยวาจา คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย นั่นเป็นธรรมเก่า สัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมตั้งมั่นในคำสัตย์ ที่เป็นอรรถ เป็นธรรม         การจะไปสู่อายตนนิพพานได้นั้น ต้องเป็นผู้ที่มีบุญมหาศาล รักในการสั่งสมบุญอยู่เป็นนิตย์ พบเห็นสิ่งใดก็ตาม สามารถที่จะเปลี่ยนสิ่งนั้นให้เป็นโอกาสแห่งการสร้างบุญบารมีได้ทุกเมื่อ และให้คิดเสมอว่า จะใช้วันเวลาทุกอนุวินาทีให้มีคุณค่าสูงสุด เพราะรู้ว่าชีวิตของสรรพสัตว์ทั้งหลาย เปรียบเสมือนผู้กำลังเดินทางไกล ในทางที่ทุรกันดารเต็มไปด้วยเพลิงกิเลส คือ ราคะ โทสะ โมหะ จำเป็นที่จะต้องมีเสบียง คือ บุญ ติดตัวไปเพื่ออำนวยความสะดวก ในการเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทาง          ดังนั้นนักสร้างบารมีที่ดี ย่อมเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส เปลี่ยนจากบาปมาเป็นบุญเป็นบารมีให้เพิ่มพูนขึ้นไปอีก แม้อยู่ในที่ร้อนก็ไม่ร้อนใจ อยู่ในที่เย็นก็ยิ่งมีความเย็นกายเย็นใจ เย็นด้วยกุศลผลบุญที่สามารถต้านทานความร้อนแรงของกิเลสอาสวะได้ ผู้ที่จะมีใจสงบเยือกเย็นอย่างนี้ ต้องมีใจอยู่ในบุญ ใจใสสะอาดบริสุทธิ์ หยุดนิ่งไปในกลางพระรัตนตรัย ตรงศูนย์กลางกายฐานที่ ๗  เมื่อทำได้อย่างนี้ ชีวิตจะเหมือนจุดเย็นท่ามกลางเตาหลอม    มีชีวิตที่อยู่เป็นสุขตลอดเวลา มีวาระธรรมภาษิต ที่พระวังคีสเถระกล่าวไว้ว่า …

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – ผลแห่งอริยวาจา Read More »

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – ความสัตย์ขจัดอันตราย มีวาจาสุภาษิต – ความสัตย์ขจัดอันตราย คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย นั่นเป็นธรรมเก่า สัตบุรุษทั้งหลายเป็นผู้ตั้งมั่นในความสัตย์ ที่เป็นอรรถเป็นธรรม         พระพุทธศาสนา เป็นศาสนาแห่งการปฏิบัติ พุทธศาสนิกชนที่ดี จึงควรศึกษาและปฏิบัติตามคำสอนของพระบรมศาสดาอย่างจริงจัง เพื่อให้เข้าถึงแก่นแท้ของชีวิต บรรลุเป้าหมายสูงสุด คือ บรรลุมรรคผลนิพพาน  เมื่อเราตั้งใจปฏิบัติธรรมอย่างถูกวิธี ก็จะเห็นผลของการปฏิบัติในปัจจุบัน ไม่ต้องไปรอคอยในภพชาติหน้า หากเราพบอุปสรรคในขณะที่กำลังทำความเพียร หรือสร้างความดี อย่าท้อแท้หรือสิ้นหวัง เพราะอุปสรรคเป็นเพียงเครื่องทดสอบกำลังใจของเราเท่านั้น กำลังใจจะมีไม่สิ้นสุด เมื่อนำใจมาหยุดไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เพราะที่ตรงนี้เป็นต้นแหล่งของพลังแห่งความดี ที่ทำให้ใจของเรามีพลัง ไม่ท้อแท้ท้อถอย ดังนั้นเราต้องน้อมนำใจมาไว้ที่ศูนย์กลางกายตลอดเวลา มีพระอรหันตเถระรูปหนึ่ง กล่าวธรรมภาษิตไว้ว่า “สจฺจํ เว อมตา วาจา        เอส ธมฺโม สนนฺตโน สจฺเจ อตฺเถ จ ธมฺเม จ        อาหุ สนฺโต …

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – ความสัตย์ขจัดอันตราย Read More »

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – โคนันทวิสาล มีวาจาสุภาษิต – โคนันทวิสาล เรากล่าวบุคคลผู้เปล่งวาจาไม่หยาบคาย อันเป็นเหตุให้ผู้อื่นรู้แจ่มแจ้งกันได้ เป็นคำจริง ไม่ทำให้ใครๆ ขัดใจกันนั้น ว่าเป็นพราหมณ์         สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนมีพื้นฐานของชีวิตเหมือนกัน เพราะต่างเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งสิ้น ตั้งแต่วันแรกเกิดจนกระทั่งถึงวันที่หลับตาลาโลก ทุกชีวิตล้วนมีความทุกข์เป็นพื้นฐาน เหมือนกับโลกที่มีความมืดเป็นพื้นฐาน แต่ที่เราเห็นแสงสว่าง ก็เพราะมีแสงอาทิตย์ แสงจันทร์ หรือแสงไฟ จึงทำให้โลกเราสว่างได้ เพราะฉะนั้นเมื่อเราเข้าใจความเป็นจริงของชีวิตว่าชีวิตเป็นทุกข์แล้ว เราจะได้เกิดความเบื่อหน่ายในทุกข์ทั้งหลาย และรีบขวนขวายหาทางหลุดพ้นจากทุกข์ การปฏิบัติธรรมเป็นวิธีที่ดีที่สุด สำหรับชีวิตของผู้ที่ปรารถนาความหลุดพ้น เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์ พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย ธรรมบท ว่า “อกกฺกสํ วิญฺญาปน        คิรํ สจฺจํ อุทีรเย ยาย นาภิสเช กิญฺจ        ตมหํ พฺรูมิ พฺราหฺมณํ         …

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – โคนันทวิสาล Read More »

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – วจีกรรมนำสู่นิพพาน         เราเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส กล่าวสดุดีพระสยัมภู ผู้ไม่มีใครเสมอเหมือน พระนามว่าปทุมุตตระ เพราะผลของกรรมนั้น เราจึงไม่ไปอบายภูมิถึงแสนกัป         ทุกชีวิตที่เกิดมา ล้วนอยู่บนพื้นฐานของความทุกข์ ตั้งแต่ อยู่ในครรภ์ ตอนเคลื่อนออกมา ทั้งผู้ให้กำเนิดก็มีความทุกข์ ด้วยความเจ็บปวด ต่อมาก็มีการเจ็บไข้ได้ป่วย บางคนมีทุกข์ทั้งทางกายและทางใจ มนุษย์ล้วนหลีกเลี่ยงความทุกข์เหล่านี้ไม่ได้ แต่จะเอาสิ่งอื่นมาช่วยผ่อนคลายบรรเทาให้เบาบางลงเท่านั้น และอ้างตนเองว่า กำลังมีความสุข         อย่างไรก็ตาม ยังมีหนทางที่ช่วยดับทุกข์ได้และให้มีแต่ความสุขล้วนๆ นั่นคือเดินตามหนทางสายกลางภายในนั่นเอง ที่อยู่ ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ของมนุษย์ทุกๆ คน เป็นทางเอกสายเดียวที่นำไปสู่อายตนนิพพาน ที่เป็นทางแห่งความสุข โดยนำใจมาฝึกหยุดนิ่งไว้ที่ศูนย์กลางกายตรงนี้ให้ได้ตลอดเวลา บุคคลนั้นจะไม่มีความทุกข์ใดๆ มากลํ้ากรายได้เลย มีธรรมภาษิตที่มาใน อภยเถราปทาน ขุททกนิกาย ว่า         “เราเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส กล่าวสดุดีพระสยัมภู ผู้ไม่มีใครเสมอเหมือน พระนามว่า ปทุมุตตระ …

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – วจีกรรมนำสู่นิพพาน Read More »

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – กัลยาณวาทะ มีวาจาสุภาษิต – กัลยาณวาทะ บุคคลพึงเปล่งแต่วาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่งวาจาดีสำเร็จประโยชน์ได้ แต่การเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน         ทุกครั้งที่เราได้นั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา นำใจกลับมาหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อย่างนุ่มนวลเบาสบาย ธาตุธรรม เห็น จำ คิด รู้ ในตัวของเรา จะถูกกลั่นให้ใสสะอาดบริสุทธิ์ ความบริสุทธิ์เป็นทางมาแห่งความสุขและความสำเร็จ ซึ่งความสุขที่เกิดจากใจหยุดนิ่งนี้ เป็นสิ่งที่มวลมนุษยชาติต่างปรารถนา เพราะเป็นสุขที่แท้จริง สุขที่อิสระเสรีกว้างขวางไร้ขอบเขต ไม่มีใครสามารถมาพรากเอาความสุขชนิดนี้จากเราไปได้ แล้วยังเป็นรากฐานในการขจัดกิเลสอาสวะ ชำระมลทินของใจให้หมดสิ้นไป เป็นเหตุให้เข้าถึงพระธรรมกาย ได้ที่พึ่งที่ระลึกภายใน มีวาระธรรมภาษิตที่กล่าวไว้ใน สารัมภชาดก ว่า         “บุคคลพึงเปล่งแต่วาจางามเท่านั้น ไม่พึงเปล่งวาจาชั่วเลย การเปล่งวาจาดีสำเร็จประโยชน์ได้ แต่การเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน”         คำว่า วาจางาม หรือกัลยาณวาทะ เป็นถ้อยคำที่ยกใจ  ผู้พูดและผู้ฟังให้สูงขึ้น วาจาที่งามนั้น แม้จะกล่าวด้วยถ้อยคำ น้ำเสียง หรือสำนวนภาษาใดก็ตาม …

มงคลที่ ๑๐ มีวาจาสุภาษิต – กัลยาณวาทะ Read More »