ธรรมะเพื่อประชาชน

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ผู้ประมาทในวัย ร่างกายของคนเรา เป็นสิ่งสำคัญต่อการประกอบภารกิจการงาน จึงมีความจำเป็นจะต้องดูแล และชำระล้างให้สะอาดทุกวันด้วยน้ำ ฉันใด จิตใจก็จำเป็นต้องชำระล้างให้สะอาดบริสุทธิ์ ด้วยการเจริญภาวนา ฉันนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ทรงสั่งสอนให้พุทธบริษัท เจริญภาวนาอยู่ในหนทางสายกลาง ฝึกฝนใจให้ผ่องใสอันจะนำสุขมาให้ เป็นทางมาแห่งมหากุศล เป็นเครื่องนำสัตวโลกทั้งหลายไปสู่สุคติโลกสวรรค์ และนำทุกชีวิตไปสู่เป้าหมายอันสูงสุด คือ การบรรลุมรรคผลนิพพาน มีพุทธพจน์บทหนึ่ง ในขุททกนิกาย ธรรมบท กล่าวว่า อตฺตานญฺเจ ปิยํ ชญฺา รกฺเขยฺย นํ สุรกฺขิตํ ติณฺณมญฺตรํ ยามํ ปฏิชคฺเคยฺย ปณฺฑิโต หากบุคคลรู้ว่าตนเป็นที่รักไซร้ พึงรักษาตนนั้นไว้ให้ดี บัณฑิตควรประคับประคองตนไว้ ในบรรดาวัยทั้งสาม อย่างน้อยที่สุดก็รักษาตนไว้ในวัยใดวัยหนึ่ง เมื่อมองไปรอบตัวทั่วทุกสารทิศ จะเห็นว่า ไม่มีใครที่จะเป็นที่รักยิ่งไปกว่าตนเอง น้อยคนนักที่จะรักคนอื่นมากกว่ารักตน มนุษย์ทุกคนจึงพยายามแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตนเองเสมอ ช่วงชีวิตของทุกคนสามารถแบ่งได้เป็น ๓ วัย คือ ช่วงเป็นเด็ก ซึ่งช่วงนี้พ่อแม่เป็นบุคคลสำคัญยิ่งเพราะอยู่ใกล้ชิด จึงควรอบรมสั่งสอน และเป็นต้นแบบในการทำตนให้เป็นคนดี สอนให้รู้จักทำบุญกุศล …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ผู้ประมาทในวัย Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – พระอินทร์มาเตือนสติ สรรพสัตว์ทั้งหลายที่เกิดมาล้วนเคยเป็นญาติกันมาก่อน โลกใบนี้เปรียบเสมือนบ้านหลังใหญ่ ที่มีประชากรโลกเป็นสมาชิกครอบครัวใหญ่ การมีจิตเมตตาปรารถนาดีต่อกัน มีจิตกรุณาช่วยเหลือกันให้พ้นทุกข์ มีมุทิตาจิตต่อความดีของผู้อื่น รวมทั้งมีอุเบกขาธรรม วางใจเป็นกลางๆ ทั้งในเรื่องดี และเรื่องร้ายที่บังเกิดขึ้น นับเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนพึงมีต่อกัน ความรู้สึกเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้ ต่อเมื่อจิตของเราได้พัฒนาให้มีคุณภาพ มีความบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น เราจะมีความสุข และอยากจะแบ่งปันความสุขให้กับทุกๆ คน ซึ่งความรู้สึกนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างสันติสุขอันไพบูลย์ ที่จะนำไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพาน มีธรรมภาษิต ในวารณเถรคาถา ว่า โย จ เมตฺเตน จิตฺเตน สพฺพปาณานุกมฺปติ พหุํ หิ โส ปสวติ ปุญฺํ ตาทิสโก นโร นรชนใด มีจิตประกอบด้วยเมตตา อนุเคราะห์สรรพสัตว์ทั้งหลาย นรชนนั้นย่อมประสบบุญเป็นอันมาก ในท่ามกลางความหลากหลายของเชื้อชาติ ศาสนา ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม และความเชื่อต่างๆ มนุษย์ส่วนใหญ่ยังมีความรู้ไม่สมบูรณ์ และมักติดอยู่ในเรื่องปลีกย่อย มากกว่าที่จะมาสนใจในเรื่องที่เป็นสาระแก่นสาร จึงเป็นเหตุให้เกิดการทะเลาะเบาะแว้งขัดแย้งกัน เกิดการแตกแยก ทางความคิด มีความหวาดระแวง …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – พระอินทร์มาเตือนสติ Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ทางแห่งความเสื่อม ทุกชีวิตที่เกิดมา ล้วนปรารถนาความเจริญรุ่งเรือง ในธุรกิจการงาน และสิ่งที่พึงปรารถนา ต้องการจะมีความสุขทุกๆ เวลา ไม่ว่าจะยืน เดิน นั่ง นอน กิน ดื่ม ทำ พูด คิด ทุกชีวิตล้วนปรารถนาจะอยู่เย็นเป็นสุข เป็นครอบครัวก็เป็นครอบครัวที่อบอุ่น แต่ชีวิตทางโลกนั้นโอกาสทองเช่นนี้ พวกเราทุกคนต้องแสวงหาและรักษาไว้ แม้สิ่งแวดล้อมในบางครั้งยังเป็นสิ่งที่เราไม่ปรารถนา แต่เราสามารถทำใจเสมือนเข้าไปสู่จุดเย็นกลางเตาหลอมได้ ด้วยการหมั่นประพฤติปฏิบัติธรรม ทำใจหยุดใจนิ่ง ทำทุกๆ วันเป็นประจำสม่ำเสมอ เช่นนี้แล้ว เราย่อมสมปรารถนาในทุกสิ่ง มีวาระพระบาลีที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ปราภวสูตร ว่า สุวิชาโน ภวํ โหติ ทุวิชาโน ปราภโว ธมฺมกาโม ภวํ โหติ ธมฺมเทสฺสี ปราภโว อิติ เหตํ วิชานาม ป โม โส ปราภโว ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญ ผู้รู้ชั่วเป็นผู้เสื่อม ผู้ใคร่ธรรมเป็น …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ทางแห่งความเสื่อม Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ควรคุ้มครองอินทรีย์ มวลมนุษยชาติทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติใด ภาษาใดก็ตาม ล้วนปรารถนาสันติภาพที่แท้จริง เพื่อให้การดำรงชีวิตอยู่อย่างปราศจากภัยทั้งหลาย จึงแสวงหาสันติสุขกันมายาวนาน สันติในทางพระพุทธศาสนานั้น คือ พระนิพพาน เป็นจุดหมายปลายทางที่มนุษย์ทุกคนแสวงหา เป็นความสงบจากกิเลสอาสวะ และอวิชชา มีแต่ความบริสุทธิ์ และความสุขอันเกิดจากธรรมล้วนๆ ที่ไม่มีความทุกข์ใดเจือปนเลย เป็นเอกันตบรมสุข สุขอย่างยิ่งเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าใครได้เข้าถึงพระธรรมกาย ได้บรรลุมรรคผลนิพพานก็เท่ากับว่า ได้บรรลุถึงสันติสุขอันไพบูลย์ มีวาระพระบาลีที่ปรากฏอยู่ใน อินทริยชาดก ความว่า กิจฺฉกาเล กิจฺฉสโห โย กิจฺฉํ นาติวตฺตติ ส กิจฺฉนฺตํ สุขํ ธีโร โยคํ สมธิคจฺฉติ ในเวลาเกิดความลำบาก บุคคลใดอดทนต่อความลำบากได้ บุคคลนั้นย่อมไม่เป็นไปตามความลำบาก บุคคลนั้นเป็นนักปราชญ์ ย่อมบรรลุสุขปราศจากเครื่องประกอบอันเป็นที่สุดของความลำบาก การที่เราจะประคับประคองชีวิตให้อยู่รอดนั้น เราต้องเหน็ดเหนื่อยกับหลายสิ่งหลายอย่าง เพื่อที่จะแสวงหาปัจจัยสี่มาเลี้ยงชีวิต ความลำบากนี้บางทีก็มีประโยชน์ คือช่วยสร้างคนให้มีความเข้มแข็ง และก่อให้เกิดสิ่งที่ดีงามมากมาย ในประวัติศาสตร์โลก ไม่มีเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ตอนใด ที่เกิดขึ้นอย่างง่ายดายโดยไม่มีอุปสรรคมาขัดขวาง มีแต่ต้องผจญกับอุปสรรคความยากลำบาก ในการใช้ชีวิตก็เช่นกัน …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ควรคุ้มครองอินทรีย์ Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ไม่ประมาทในธรรม พวกคนพาลผู้มีปัญญาทราม มัวตามประกอบความประมาท ส่วนนักปราชญ์ย่อมรักษาความไม่ประมาท เหมือนรักษาทรัพย์อันประเสริฐ บุคคลไม่ควรประมาท และอย่าตามประกอบความสนิทสนม ด้วยอำนาจความยินดีทางกาม เพราะว่าผู้ไม่ประมาท เพ่งพินิจอยู่ ย่อมบรรลุบรมสุข การที่จะไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมนั้น จำเป็นต้องอาศัยกำลังบุญบารมีที่มากเป็นพิเศษ ต้องทำพร้อมกันเป็นทีม ไม่มีใครน้อยหน้า ไม่มีใครล้ำหน้า และต้องสวมหัวใจของพระบรมโพธิสัตว์ มุ่งอุทิศตนให้กับงานสร้างบารมี และทำหน้าที่ของยอดนักสร้างบารมีอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เพื่อขยายธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปสู่มวลมนุษยชาติ การฝึกฝนอบรมตนเองให้สมบูรณ์พร้อมในทุกๆ ด้าน และเป็นต้นแบบ ต้นบุญให้กับชาวโลก เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของนักสร้างบารมี ที่จะดำรงตนเป็นผู้นำบุญผู้นำแห่งสันติภาพโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการฝึกฝนใจให้ใสบริสุทธิ์หยุดนิ่ง ให้เข้าถึงพระธรรมกาย มีพระรัตนตรัยเป็นสรณะ ถือว่าเป็นกรณียกิจของทุกๆ คนที่จะต้องทำ และเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงว่า สันติสุขที่แท้จริงของโลกจะบังเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน สัทธาสูตร ว่า ปมาทมนุยุญฺชนฺติ พาลา ทุมฺเมธิโน ชนา อปฺปมาทญฺจ เมธาวี ธนํ เสฏฺ ํว รกฺขต มา ปมาทมนุยุญฺเชถ มา กามรติสนฺถวํ …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – ไม่ประมาทในธรรม Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – หนทางสู่สวรรค์นิพพาน บุคคลปรารถนาอยู่ซึ่งอายุ ความไม่มีโรค วรรณะ สวรรค์ ความเกิดในตระกูลสูง และความยินดีอันโอฬาร พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตผู้ไม่ประมาท ย่อมยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์ทั้ง ๒ คือประโยชน์ในปัจจุบันนี้ และประโยชน์ในภพหน้า เพราะยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์นั้น ปราชญ์ผู้มีปัญญาท่านจึงเรียกว่า บัณฑิต เป้าหมายอันสูงสุดของมวลมนุษยชาติ คือ การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง จนเข้าถึงกายธรรมอรหัต เป็นพระอรหันต์ผู้หลุดพ้นจากอาสวกิเลสทั้งปวง กายธรรมอรหัตนี้ เป็นกายที่คงความเป็นอมตะ มีแต่สุขล้วนๆ ไม่มีทุกข์เจือปนเลย เป็นสุขที่กว้างขวาง ไม่มีประมาณ นี่คือเป้าหมายชีวิตของทุกๆ คนในโลก ที่เราจะต้องเข้าถึงให้ได้ ด้วยการฝึกใจให้หยุดนิ่ง เพราะใจที่หยุดนิ่งเท่านั้น จึงจะเข้าถึงกายธรรมอรหัตได้ ความสุข ความบริสุทธิ์ และความปลอดภัยทั้งมวล ประชุมรวมกันอยู่ที่กายธรรมอรหัตนี้ เพราะฉะนั้น การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่ง จึงเป็นภารกิจหลักที่เราต้องทำกันทุกคน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ปฐมอัปปมาทสูตร ว่า บุคคลปรารถนาอยู่ซึ่งอายุ ความไม่มีโรค วรรณะ สวรรค์ ความเกิดในตระกูลสูง และความยินดีอันโอฬาร พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – หนทางสู่สวรรค์นิพพาน Read More »

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – แม้เทวดาก็ช่วยไม่ได้ คฤหบดีบุตร การประกอบเนืองๆ ซึ่งการดื่มน้ำเมาคือสุรา และเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท เป็นทางเสื่อมแห่งโภคะ     เราเกิดกันมาชีวิตหนึ่งเพื่อสร้างบุญบารมีเท่านั้น ไม่ใช่เกิดมาเพื่อเพลิดเพลินอยู่ในโลกนี้ไปวันหนึ่งๆ เป้าหมายสูงสุดในชีวิตของทุกคน จะต้องบรรลุมรรคผลนิพพาน ดังนั้นในขณะที่เรายังอยู่ในระหว่างการเดินทางไกล เพื่อไปสู่จุดหมายปลายทาง เราจะต้องเตรียมเสบียงติดตัวไปในภพเบื้องหน้า เสบียงที่ดีที่สุดคือบุญกุศล ซึ่งเกิดจากการให้ทาน การรักษาศีล และการเจริญภาวนา ที่เรียกว่า บุญกิริยาวัตถุ ๓ หากเราทำสิ่งเหล่านี้ได้สมบูรณ์ เราจะมีเสบียงติดตัวไปในภพชาติเบื้องหน้า จะทำให้การสร้างบารมีเป็นไปได้อย่างง่ายดาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน สิงคาลกสูตร ว่า สุราเมรยมชฺชปมาทฏฺ านานุโยโค โข คหปติปุตฺต โภคานํ อปายมุขํ     คฤหบดีบุตร การประกอบเนืองๆ ซึ่งการดื่มน้ำเมาคือสุรา และเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท เป็นทางเสื่อมแห่งโภคะ     ชีวิตของคนในโลกนี้ ที่ประสบกับความเสื่อม สิ้นเนื้อประดาตัว ล้วนมาจากสาเหตุหลายประการ ตั้งแต่เป็นคนเกียจคร้านไม่ขยันทำงาน เที่ยวกลางคืน ชอบเล่นการพนัน เสพสุรายาเสพติด ยินดีในการคบหาสมาคมกับคนไม่ดี เป็นต้น ซึ่งมักจะชักนำไปในทางที่เสื่อม …

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – แม้เทวดาก็ช่วยไม่ได้ Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – แม้เป็นเทวดาก็อย่าประมาท บุคคลผู้ปรารถนาโภคะอันโอฬารต่อๆ ไป พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตผู้ไม่ประมาทย่อมยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์ทั้งสอง คือ ประโยชน์ในภพนี้ และประโยชน์ใน ภพหน้า สรรพสัตว์ทั้งหลายต่างปรารถนาความสุข ห่างไกลจากความทุกข์ แล้วมุ่งแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุด และความปลอดภัยให้กับชีวิต แม้ผู้คนจำนวนมากจะมีความสุขทางด้านทรัพย์สินเงินทอง หรือยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ก็ยังต้องทุกข์ใจในหลายๆ เรื่อง บางคนแสวงหาความสุขตลอดชีวิตก็ไม่เคยพบเจอ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทรงค้นพบว่า ทางที่จะนำไปสู่ความสุขอันเป็นนิรันดร์นั้น ต้องทำใจให้หยุดนิ่งในกลางกาย กลั่นใจให้ใสบริสุทธิ์ จนหลุดพ้นจากต้นแหล่งแห่งทุกข์ หลุดจากความมืดคืออวิชชา กลายมาเป็นความสว่างแห่งปัญญาความรู้แจ้ง การฝึกฝนใจให้หยุดนิ่งจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด สำหรับชีวิตของผู้ที่ปรารถนาความสุขที่แท้จริง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ทุติยอัปปมาทสูตร ว่า โภเค ปตฺถยมาเนน อุฬาเร อปราปเร อปฺปมาทํ ปสํสนฺติ ปุญฺกิริยาสุ ปณฺฑิตา อปฺปมตฺโต อุโภ อตฺเถ อธิคฺคณฺหาติ ปณฺฑิโต บุคคลผู้ปรารถนาโภคะอันโอฬารต่อๆ ไป พึงบำเพ็ญความไม่ประมาท บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญความไม่ประมาทในบุญกิริยาทั้งหลาย บัณฑิตผู้ไม่ประมาทย่อมยึดไว้ได้ซึ่งประโยชน์ทั้งสอง …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – แม้เป็นเทวดาก็อย่าประมาท Read More »

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – เลิกอบายมุข พบสุขที่แท้จริง     ดูก่อนคฤหบดี บุคคลผู้ดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ย่อมประสบภัยเวรอันใด ที่เป็นไปในปัจจุบันก็มี ที่เป็นไปในสัมปรายภพก็มี ได้เสวยทุกข์โทมนัสที่เป็นไปทางใจก็มี ก็เพราะดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยอันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาทเป็นปัจจัย เมื่ออริยสาวกงดเว้นจากการดื่มน้ำเมา คือ สุราและเมรัยเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท ภัยเวร อันนั้น เป็นอันสงบระงับไปด้วยประการฉะนี้     ความตายติดตามตัวเรามาพร้อมๆ กับการลืมตาขึ้นมาดูโลก เหมือนกับดอกเห็ดที่ผุดขึ้นมาพร้อมกับดิน เราไม่สามารถหนีพ้นจากความตายไปได้ บัณฑิตนักปราชญ์ผู้มีปัญญา ท่านเห็นว่า ความตายนั้น ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัว ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่เป็นเรื่องปกติธรรมดา ที่ทุกๆ คนจะต้องเผชิญ อันที่จริง ความตายเป็นเพียงการย้ายที่อยู่อาศัย ไปสู่ภพภูมิที่เหมาะสมกับบุญบารมี หรือบาปอกุศลที่ได้ทำไว้ ผู้มีบุญมากก็ย้ายที่อยู่ไปสู่สุคติ ผู้มีบาปมากก็ต้องไปอยู่ในอบายภูมิ เสวยวิบากกรรมในแดนแห่งทุคติ หากว่าเราไม่ประสงค์จะตายอีก มีวิธีเดียวเท่านั้น คือ เราต้องแสวงหาหนทางที่ไม่กลับมาเกิดอีก ด้วยการหมั่นฝึกฝนอบรมใจให้หยุดนิ่ง เข้ากลางของกลางไปให้เข้าถึงกายธรรมอรหัต ขจัดกิเลสอาสวะให้หมดสิ้นไป  เมื่อทำได้อย่างนี้ เราจะหลุดพ้นจากพญามัจจุราชได้อย่างถาวร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ ในปฐมภยเวรสูตร …

มงคลที่ ๒๐ สำรวมจากการดื่มน้ำเมา – เลิกอบายมุข พบสุขที่แท้จริง Read More »

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อรกศาสดา ธรรมชาติของใจนั้น สุดแสนจะว่องไว พร้อมจะท่องเที่ยวไปได้ทุกที่ทุกเวลา แม้ช่วงเวลาเพียงเล็กน้อย ใจยังล่องลอยไปได้จนเราตามไม่ทัน ผู้ที่ไม่คอยระวังรักษาใจ มัวปล่อยให้ใจฟุ้งซ่าน ย่อมมีชีวิตที่สับสนวุ่นวาย เป็นอันตรายทั้งต่อตนเองและผู้อื่น แม้ใจคนเราจะเป็นสิ่งที่อ่อนไหว เปลี่ยนแปลงได้ง่าย แต่เป็นสิ่งที่ฝึกหัดให้หยุดนิ่งได้ด้วยการปฏิบัติธรรม การวางใจไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ อย่างเบาสบายให้ต่อเนื่อง ถือเป็นศิลปะที่จะต้องอาศัยการฝึกฝน วางหนักไปก็ไม่ได้ เบาไปก็ไม่พอดี ต้องวางพอดีๆ เหมือนคนเอามีดกรีดลงบนใบบัวให้เป็นรอย หนักไปใบก็ขาด เบาไปใบก็ไม่เป็นรอย ต้องวางมีดพอดีๆ อย่างมีศิลปะ การวางใจก็เช่นกัน ต้องวางอย่างมีศิลปะ วางเบาๆ สบายๆ ไม่ช้าใจเราย่อมจะหยุดนิ่งได้อย่างง่ายดาย และเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ในที่สุด หัตถิปาลกุมารได้กล่าวอมตวาจาไว้ใน หัตถิปาลชาดก ว่า ยถาปิ นาวํ ปุริโสทกมฺห เอเรติ เจนํ อุปเนติ ตีรํ เอวํ พฺยาธิ สตตํ ชรา จ อุปเนติ มจฺจุวสมนฺตกสฺส คนแจวเรือรับคนไปส่งฝั่งโน้น และนำเรือกลับมาฝั่งนี้ ฉันใด …

มงคลที่ ๒๑ ไม่ประมาทในธรรม – อรกศาสดา Read More »

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – กรรมเครื่องแบ่งชนชั้น บุรุษทำกรรมเหล่าใดไว้ เขาย่อมเห็นกรรมเหล่านั้นในตน ผู้ทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี ผู้ที่ทำกรรมชั่ว ย่อมได้รับผลชั่ว บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น         สมบัติล้ำค่าในโลกนี้มีอยู่มากมาย ล้วนเป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนายิ่ง สมบัติล้ำค่าของมหาเศรษฐี คือ การมีทรัพย์สินเงินทอง พวกพ้องบริวารมากๆ สมบัติล้ำค่าของคนเจ็บไข้ได้ป่วย คือ การมีสุขภาพที่แข็งแรง ส่วนสมบัติล้ำค่าของผู้คงแก่เรียน   คือ การได้อยู่กับตำรับตำรา สมบัติล้ำค่าที่สุดของนักปฏิบัติธรรมนั้น ไม่มีสิ่งใดที่จะมีคุณค่าเท่ากับการได้เข้าถึงความสุขภายใน ได้เข้าถึงความสงบ เพราะความสงบจะนำมาซึ่งอารมณ์สบาย จนกระทั่งเข้าถึงพระธรรมกายภายใน ซึ่งเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่สุดนั่นเอง พระธรรมกาย คือ ตัวของรัตนะ ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุด ผู้เข้าถึงรัตนะภายใน คือ บุคคลที่ทรงคุณค่า แม้เทวดาก็ลงรักษา ทำให้ดำรงชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างปลอดภัย แม้ต้องจากโลกนี้ไป ย่อมไปอย่างผู้มีชัยชนะแน่นอน มีธรรมภาษิตใน จุลลนันทิยชาดก ว่า         บุรุษทำกรรมเหล่าใดไว้ เขาย่อมเห็นกรรมเหล่านั้นในตน ผู้ทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี ผู้ที่ทำกรรมชั่ว ย่อมได้รับผลชั่ว บุคคลหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น …

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – กรรมเครื่องแบ่งชนชั้น Read More »

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – คนกินเดนหรือคนกินซากศพ         ความเป็นคนประพฤติเยี่ยงนักบวช แต่เป็นผู้หมักหมมด้วยธุลีกิเลส มีความเศร้าหมองในกายที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แม้จะอาศัยมนต์และการเซ่นสรวง ก็ไม่อาจทำให้ผู้นั้นข้ามความสงสัยไปได้ หรือทำให้หมดจดได้         แต่ผู้ใด คุ้มครองดีแล้วในอินทรีย์ทั้งหก คือตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ รู้แจ้งอินทรีย์แล้วตั้งอยู่ในธรรม ยินดีในความเป็นคนตรง อ่อนโยน ล่วงธรรมเป็นเครื่องข้องเสียได้ ก็ย่อมละทุกข์ได้หมด ผู้นั้น ได้ชื่อว่าเป็นบัณฑิตที่แท้จริง         ชีวิตของผู้เห็นภัยในวัฏสงสาร เป็นชีวิตที่มีคุณค่า เพราะเกิดมาแล้วมุ่งทำพระนิพพานให้แจ้ง และแสวงบุญสร้างบารมี เมื่อครั้งที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงมีพระชนมชีพอยู่ ผู้มีบุญในยุคสมัยนั้น ต่างพากันออกบวชเพราะเห็นภัยในวัฏฏะ คือ เห็นว่าชีวิตมีทุกข์ ผู้ที่มีฐานะดี ซึ่งดูเผินๆ ก็เหมือนจะมีความสุข แต่จริงๆ แล้วล้วนมีความทุกข์ทั้งสิ้น มีชีวิตแบบหน้าชื่นอกตรม มีทุกข์สุมอยู่ในใจที่ไม่รู้จะไปบอกใคร ดังนั้น หลายๆ ท่านจึงปลีกตัวออกบวช มาใช้ชีวิตที่เรียบง่าย มีแค่อัฐบริขาร หล่อเลี้ยงสังขารด้วยอาหารของสาธุชน และมีเป้าหมายที่จะทำพระนิพพานให้แจ้ง  …

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – คนกินเดนหรือคนกินซากศพ Read More »

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – อามิสสุข นิรามิสสุข         ดูก่อนคฤหบดี สุข ๔ ประการนี้ คฤหัสถ์ผู้บริโภคกาม ควรจะได้รับตามกาล ตามสมัย บุคคลผู้มีปัญญาดี รู้ว่า ความไม่เป็นหนี้เป็นสุข และระลึกรู้ว่าความมีทรัพย์ ก็เป็นสุข เมื่อได้จ่ายทรัพย์บริโภค ก็รู้ว่าการจ่ายทรัพย์บริโภคเป็นสุข         อนึ่ง ย่อมพิจารณาเห็นสุขที่ยิ่งหย่อนกว่ากันด้วยปัญญา  เมื่อพิจารณาดูก็ทราบว่า สุขทั้ง ๓ ประการข้างต้นนั้น ไม่ถึงส่วนเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งสุขอันเกิดจากการประกอบการงานที่ปราศจากโทษ ซึ่งเป็นสุขประการที่สี่         การพัฒนาคุณภาพชีวิตให้สูงขึ้นนั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงให้ความสำคัญกับการพัฒนาจิตใจเป็นอันดับแรก เพราะใจของเรานั้น เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งทุกอย่าง บัณฑิตนักปราชญ์ที่แท้จริง ก่อนจะทำสิ่งใด ท่านจะเริ่มต้นที่ใจก่อน เพราะการฝึกใจนั้นเป็นสิ่งที่ยาก โดยธรรมชาติของใจนั้นแล่นเร็ว ไม่เคยอยู่นิ่ง เหมือนลิงที่ไม่เคยอยู่เฉย ช่วงเวลาแค่นาทีเดียว ใจเราสามารถคิดไปได้หลายเรื่อง แม้ใจเป็นสิ่งที่ฝึกได้ยาก แต่ก็เป็นสิ่งที่ฝึกฝนได้ ด้วยวิธีการง่ายๆ โดยนำใจที่แวบไปแวบมา คิดไปในเรื่องราวต่างๆ …

มงคลที่ ๑๘ ทำงานไม่มีโทษ – อามิสสุข นิรามิสสุข Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – อย่าอาฆาตกันเลย         บุคคลที่ทำกรรมชั่วไว้ แม้จะหนีไปในอากาศ หนีไปในท่ามกลางมหาสมุทร หรือหนีไปยังซอกเขา ก็ไม่อาจพ้นจากกรรมชั่วของตนได้ เพราะไม่มีที่ใดที่ความตายจะไม่มาสู่เขา         การไปสู่พระนิพพาน เปรียบเสมือนการเดินทางไกล จึงจำเป็นจะต้องมีเสบียง คือ บุญเป็นเครื่องสนับสนุน ให้เราได้สร้างบารมีอย่างสะดวกสบาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ ท่านได้สร้างบารมี ๓๐ ทัศจนเต็มเปี่ยมบริบูรณ์ ในที่สุดก็ได้ตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า เพราะอาศัยบุญอย่างเดียวเท่านั้น  ดังนั้น บุญจึงเป็นเรื่องใหญ่ที่เราต้องให้ความสำคัญ  เมื่อโอกาสแห่งการสร้างบุญสร้างบารมีมาถึง จงอย่าปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไปอย่างน่าเสียดาย ให้รีบขวนขวายสะสมสร้างบารมีกันทุกคน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ว่า น อนฺตลิกฺเข น สมุทฺทมชฺเฌ          น ปพฺพตานํ วิวรํ ปวีสํ น วิชฺชตี โส ชคติปฺปเทโส        ยตฺรฏฺีตํ นปฺปสเหยฺย …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – อย่าอาฆาตกันเลย Read More »

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – บาปไม่กล้ำกราย ถ้าแผลไม่มีที่ฝ่ามือ บุคคลพึงนำยาพิษไปได้ เพราะยาพิษไม่ซึมเข้าไปในฝ่ามือที่ไม่มีแผล ฉันใด บาปย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ ฉันนั้น มวลมนุษยชาติล้วนปรารถนาให้โลกมีสันติสุขที่แท้จริง แต่ไม่มีใครรู้ว่า สันติสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ไหน จะเข้าถึงได้อย่างไร จนกระทั่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบว่า การที่จะทำให้เกิดสันติสุขที่แท้จริงนั้น มนุษย์ทุกคนจะต้องปฏิบัติให้เข้าถึงสันติสุขภายใน คือ เข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความสุขที่แท้จริง และเป็นสิ่งที่มีอยู่ในตัวของมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะมีความแตกต่างกันโดยเชื้อชาติ ศาสนา หรือเผ่าพันธุ์ หากได้ลงมือปฏิบัติอย่างถูกวิธี ย่อมเข้าถึงพระธรรมกายด้วยกันหมดทั้งสิ้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ใน ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ว่า ปาณิมฺหิ เจ วโณ นาสฺส        หเรยฺย ปาณินา วิส นาพฺพณํ วิสมเนฺวต        นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต ถ้าแผลไม่มีที่ฝ่ามือ บุคคลพึงนำยาพิษไปได้ เพราะยาพิษไม่ซึมเข้าไปในฝ่ามือที่ไม่มีแผล ฉันใด บาปย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่ทำ ฉันนั้น ยาพิษเป็นสิ่งที่ใครๆ ไม่อยากแตะต้อง เพราะมีอันตรายต่อชีวิต แต่ถ้าจำเป็นจะต้องจับจริงๆ …

มงคลที่ ๑๙ งดเว้นจากบาป – บาปไม่กล้ำกราย Read More »